เย่เหล่าซานไปเชิญหมอกู่มาตรวจบาดแผลให้เหวินเจิ้งไห่อย่างรวดเร็ว โชคดีที่อาการมิได้ร้ายแรงนัก ทุกคนจึงค่อยโล่งอก
สติของเหวินเจิ้งไห่ค่อย ๆ กลับคืนมา เมื่อนึกขึ้นได้ว่ารุ่ยชินอ๋องยังพักอยู่ในห้องตะวันตก เขาก็เลิกตะโกนโวยวายเสียที
ทว่าเหวินเจิ้งไห่คาดไม่ถึงเลยว่า เหตุการณ์เมื่อคืนนี้จะทำให้เรื่องที่เขามีรสนิยมชอบบุรุษแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านหรงซีและหมู่บ้านรอบข้าง ทั้งยังถูกเล่าขานแตกแขนงออกไปหลายสำนวน
ส่วนอีกฝ่ายก็ถูกลือกันตั้งแต่เป็นชาวบ้านในหมู่บ้านหรงซี ไปจนถึงภูตผีปีศาจในขุนเขา แทบครอบคลุมสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ทั้งที่ผู้คนรู้จักและไม่รู้จัก
หลังทายาแล้ว เหวินเจิ้งไห่ก็นอนคว่ำอยู่บนเตียงเตา พลางเสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตนเอง เขาคิดว่าเมื่อคืนไม่น่าอับอายจนไม่กล้าพูดออกไปเลย
ช่างรุ่ยชินอ๋องเถิดว่าจะประทับอยู่ที่นี่หรือไม่ เขาควรพาคนกลับอำเภอเฟิงเล่อตั้งแต่แรก
หมู่บ้านหรงซีแห่งนี้ช่างเหมือนมีผีสิง แทบจะเป็นอริกับเขาโดยแท้
คราวนี้มาเยือน นอกจากจะเสียหน้าจนหมดสิ้นแล้ว ยังมิอาจสร้างความประทับใจอันดีแก่รุ่ยชินอ๋องได้อีก ช่างขาดทุนทั้งยังเสียภรรยาไปพร้อมกันจริง ๆ
คิดไปก็เท่านั้น ยามนี้พูดสิ่งใดก็สายเกินไปแล้ว
กว่าจะจัดการเรื่องวุ่นวายเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบครึ่งค่อนคืน
ฟ้าเพิ่งสาง หมูป่าที่บุกเข้ามาในหมู่บ้านก็ถูกชาวบ้านจับได้ในที่สุด
ทุกคนต่างยินดียิ่งนัก
ใกล้ถึงการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่ละบ้านก็แทบไม่มีน้ำมันในท้องอยู่ก่อน