ชิงเทียนเริ่มประหม่าเล็กน้อยตั้งแต่เห็นกล่องไม้แล้ว
นางทะนุถนอมชุดไม้ต่อรูปเจ็ดชิ้นที่ฉินเฮ่อเซวียนมอบให้อย่างยิ่ง ดังนั้นแม้แต่กล่องไม้ด้านนอก นางก็รู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ทว่ากล่องไม้ใบนี้แม้จะดูเหมือนกับกล่องที่ฉินเฮ่อเซวียนมอบให้นางทุกประการ แต่กลับใหม่เอี่ยมกว่ามาก
แม้จะไม่ถึงกับเป็นของใหม่เอี่ยม ทว่าบนกล่องแทบไม่มีร่องรอยแห่งกาลเวลาหลงเหลืออยู่เลย
จนกระทั่งรุ่ยชินอ๋องเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นไม้ต่อรูปเจ็ดชิ้นสีขาวนวลหลายชิ้นด้านใน ชิงเทียนจึงแน่ใจว่าสิ่งที่นางคิดนั้นถูกต้อง
นางก้าวเข้าไปหยิบชิ้นหนึ่งของไม้ต่อรูปเจ็ดชิ้น พลิกดูไปมาอยู่เนิ่นนาน แม้แต่สัมผัสในมือก็ยังเหมือนกับชิ้นที่ฉินเฮ่อเซวียนมอบให้นางไม่มีผิด
“ท่านพ่อให้คนทำขึ้นมาใหม่หรือเจ้าคะ?” นอกจากเหตุผลนี้แล้ว ชิงเทียนก็นึกไม่ออกว่าจะเป็นไปได้อย่างอื่นอีก
“คงเรียกได้เพียงว่าเป็นวาสนา!” รุ่ยชินอ๋องยิ้ม พลางเล่าที่มาของไม้ต่อรูปเจ็ดชิ้นชุดนี้ให้ชิงเทียนฟังตั้งแต่ต้นจนจบ จากนั้นก็ลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนางแล้วถามว่า “ชอบหรือไม่?”
“ชอบเจ้าค่ะ!” ชิงเทียนใส่ไม้ต่อรูปเจ็ดชิ้นกลับลงกล่อง แล้วกอดไว้แนบอก ไม่ยอมปล่อยมือ
“พ่อก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องชอบ พอเห็นในวัง พ่อก็รีบหยิบใส่อกเสื้อแล้วนำกลับมาให้เจ้าทันที” เมื่อเห็นบุตรสาวดีใจ รุ่ยชินอ๋องก็ยิ่งเบิกบานใจ ความเหน็ดเหนื่อยที่ทุ่มเทไปไม่สูญเปล่าจริง ๆ
หลังจากดีใจอยู่พักใหญ่ รุ่ยชินอ๋องจึงนึกขึ้นได้อีกว่า “จริงสิ ฝ่าบาทยังให้พ่อเลือกของเล่นกับของจากตะวันตกอีกหลายชิ้นกลับมาให้เจ้า ให้คนเอาไปวางไว้ในห้องของเจ้าแล้ว