“เป็นอะไรไป?” รุ่ยชินอ๋องถามอย่างไม่เข้าใจ
เขาคิดว่าเมื่อครู่ตนก็ลูบข้างปากแล้วแท้ ๆ ไม่มีน้ำลายไหลตอนนอนเสียหน่อย!
พระชายารุ่ยชินอ๋องหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้
ทั้งสองเป็นสามีภรรยาที่แต่งงานกันตั้งแต่วัยเยาว์ ตลอดหลายปีมานี้ความสัมพันธ์ยังคงดีต่อกันเสมอ
เพียงแต่เมื่ออายุมากขึ้น ก็ไม่ได้เห็นรุ่ยชินอ๋องแสดงท่าทีเช่นนี้ต่อหน้าบ่าวไพร่มานานแล้ว
จากนั้นชิงเทียนก็ใช้ปลายนิ้วแตะแก้มตนเองเบา ๆ แล้วบอกว่า “ท่านพ่อ ตรงนี้ของท่านมีรอยแดงเป็นปื้นจากการนอนเจ้าค่ะ”
รุ่ยชินอ๋องไม่มีเวลาคิดให้ถี่ถ้วน ยกมือขึ้นปิดตำแหน่งที่ชิงเทียนชี้ทันที พลางกล่าวว่า “เข้าห้องกันเถิด อาหารกลางวันจากครัวหลังร้านใกล้จะเตรียมเสร็จแล้ว”
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นพระชายารุ่ยชินอ๋องกลั้นยิ้มอีกครั้ง แม้แต่สีหน้าของชิงเทียนก็ดูซับซ้อนอยู่บ้าง
นี่เป็นอะไรไปอีกเล่า?
ยังไม่ทันที่รุ่ยชินอ๋องจะเอ่ยถาม ชิงเทียนก็พลันก้าวเข้ามาสองก้าว ยกมือเล็ก ๆ กวักเรียกให้เขาก้มลง
รุ่ยชินอ๋องย่อตัวลงทันที มองชิงเทียนในระดับสายตาแล้วถามว่า “เป็นอะไรไป?”
แม้จะย่อตัวลงแล้ว มือของเขาก็ยังปิดแก้มตนเองไว้แน่น พยายามรักษาศักดิ์ศรีของผู้เป็นอ๋องอย่างสุดกำลัง
ใครจะรู้ว่าชิงเทียนกลับยกมือขึ้นปิดแก้มอีกข้างให้เขา แล้วกระซิบว่า “ท่านพ่อ เป็นข้างนี้เจ้าค่ะ”
รุ่ยชินอ๋องจึงเข้าใจ ที่แท้เมื่อครู่ตนปิดผิดข้าง
วันนี้ตนเป็นอะไรไปกัน เหตุใดจึงทำเรื่องน่าขันต่อหน้าบุตรสาวอยู่เรื่อย!