รุ่ยชินอ๋องส่งเหวินเจิ้งไห่ไปแล้ว จึงค่อยเริ่มพิจารณาบ้านหลังเก่าของตระกูลเย่อย่างละเอียด
แม้ก่อนหน้านี้จะเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ทว่าตอนนั้นในหัวมีแต่เรื่องกบฏ จึงไม่มีเวลาสนใจสิ่งเหล่านี้เลย
เมื่อมองเรือนที่แม้จะจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้าน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าผ่านกาลเวลามานาน รุ่ยชินอ๋องก็อดคิดไม่ได้ว่าอยากเกลี้ยกล่อมให้คนตระกูลเย่ย้ายไปอยู่เมืองหลวงเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เช่นนี้ชิงเทียนจะได้ไม่คอยคิดถึงการกลับหมู่บ้านอยู่บ่อย ๆ
แต่จากการคลุกคลีกันในช่วงนี้ เขาพบว่าแม้คนตระกูลเย่จะเป็นเพียงสามัญชน ทว่าก็มีศักดิ์ศรีและความหยิ่งทะนงอยู่ไม่น้อย
ต่อให้เขายินดีมอบบ้านในเมืองหลวงให้พวกเขาทั้งหลัง พวกเขาก็ย่อมไม่ยอมตกลงแน่
รุ่ยชินอ๋องกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าคล้ายตระกูลเย่จะสร้างบ้านหลังใหม่ไว้นานแล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้ย้ายเข้าไปอยู่
เขาจึงถามชิงเทียนว่า “บ้านหลังใหม่ที่สร้างไว้ อยู่ที่ใดหรือ? ชิงเทียนพาพ่อไปดูได้หรือไม่?”
“ได้เจ้าค่ะ!” ชิงเทียนตอบรับทันที “บ้านหลังใหญ่ที่บ้านข้าสร้างใหม่ทั้งกว้างขวางทั้งงดงาม!”
ชิงเทียนพูดพลางพารุ่ยชินอ๋องเดินผ่านหมู่บ้าน ไปดูบ้านหลังใหม่ของตระกูลเย่ที่สร้างอยู่เชิงเขา
ต้องบอกว่า บ้านอิฐและกระเบื้องหลังสูงใหญ่เรียงรายเป็นแบบเดียวกันในสถานที่เช่นหมู่บ้านหรงซี ชวนให้ผู้คนสะดุดตายิ่งนัก
ชิงเทียนวิ่งนำไปอย่างร่าเริง ชี้ไปยังลานบ้านแห่งหนึ่งพลางกล่าวว่า “ท่านพ่อดูสิ ที่นี่แหละบ้านของข้า”