ตามธรรมเนียมที่พี่น้องตระกูลเย่ทั้งห้าต่างยอมรับกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ใครวิ่งเข้าครัวเป็นคนแรกในแต่ละวัน ผู้นั้นก็จะได้กินของอร่อยที่อาสะใภ้เตรียมไว้ให้ตามลำพังหนึ่งส่วน
เพราะเหตุนี้เย่ชางเหนียนจึงไม่ยอมปล่อยโอกาสดีเช่นนี้ให้หลุดมือ!
แม้ผู้พูดจะเป็นพี่ใหญ่ เขาก็ยังสงสัยว่าอีกฝ่ายเพียงต้องการหลอกให้ตนออกไป
ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง ก็มีเสียงคุ้นเคยดังมาจากข้างนอก เรียกอย่างหวานใสว่า “พี่ใหญ่!”
“น้องสาวกลับมาจริงหรือ?”
เย่ชางเหนียนเกาะประตูครัวชะโงกหน้าออกไปมอง แล้วก็เห็นชิงเทียนยืนสนทนากับพี่ชายทั้งหลายอยู่ในลานบ้านจริง ๆ
“น้องสาว!” ครานี้เย่ชางเหนียนไม่สนใจแล้วว่าท้องหิวอยากกินของหรือไม่ เขารีบวิ่งไปหาชิงเทียนแล้วกล่าวว่า “ในที่สุดเจ้าก็กลับมา ข้าเก็บผลไห่ถังกับทับทิมลูกใหญ่ไว้ให้เจ้า
“ทับทิมลูกนี้ยายทวดส่งมาให้ ทั้งใหญ่ทั้งหวาน”
เย่ชางเหนียนพูดพลางเตรียมกลับเข้าห้องไปหยิบของอร่อยที่เก็บไว้ให้ชิงเทียน
ใครจะรู้ว่าพอหันกลับไป ก็เห็นพี่ชายทั้งหลายถือผลไห่ถังกับทับทิมลูกใหญ่ออกมาแต่แรกแล้ว
เย่ชางเสวี่ยฉีกยิ้มให้เขา “เจ้าหนูตัวแสบ คิดหรือว่ามีแต่เจ้าที่รู้จักเก็บของอร่อยไว้ให้น้องสาว?”
“พวกท่าน...” เย่ชางเหนียนโกรธจนหน้าแดง
เขาเป็นคนเก็บเรื่องราวไว้ไม่อยู่ เรื่องที่เก็บของอร่อยไว้ให้ชิงเทียนนั้น เขาบอกพี่ชายทุกคนไปหมดแล้ว
แต่พี่ชายกลับไม่มีใครสักคนบอกเขาว่าพวกตนก็เก็บของอร่อยไว้ให้น้องสาวเช่นกัน
“พวกท่านช่างร้ายกาจนัก ต่อไปข้าจะไม่บอกเรื่องใดให้ฟังอีกแล้ว!”