เมื่อหาช่องโหว่ที่จะหนีออกไปไม่พบ และแน่ใจแล้วว่ารอบข้างไม่มีผู้ใด พระชายารุ่ยชินอ๋องจึงหันมาสนใจชิงเทียน
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเป็นบุตรสาวของนางโหยวหรือ? ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็คือชิงเทียนที่น้องสาวข้ากับเฮ่อเซวียนเคยเอ่ยถึงใช่หรือไม่?”
“ใช่” ชิงเทียนพยักหน้าเล็กน้อยอย่างประหม่า
นางยังจำได้ว่าฮูหยินฉินเคยกำชับฉินเฮ่อเซวียนว่าอย่าพานางไปพบพระชายารุ่ยชินอ๋อง
เมื่อเห็นท่าทางประหม่าเช่นนั้นของชิงเทียน พระชายารุ่ยชินอ๋องก็อดลดเสียงให้อ่อนโยนลงไม่ได้ “อย่ากลัวไปเลย พวกเขาจับพวกเรามา ย่อมต้องมีสิ่งที่ต้องการ ท่านอ๋องจะต้องมาช่วยพวกเราออกไปแน่”
แท้จริงแล้วในใจพระชายารุ่ยชินอ๋องเองก็ไม่มั่นใจนัก ทว่ายังคงปลอบชิงเทียนอย่างอดทน
ชิงเทียนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า แต่ยังก้มหน้าไม่ยอมมองนาง ราวกับจงใจหลบสายตาอยู่
เดิมทีเมื่อพระชายารุ่ยชินอ๋องมองชิงเทียน นางมักรู้สึกสนิทสนมอย่างประหลาด ทั้งยังคิดว่าบางทีอาจเป็นเพราะทั้งสองมีหน้าตาคล้ายกัน
ดังนั้นเมื่อเห็นชิงเทียนเอาแต่หลบหน้านาง พระชายารุ่ยชินอ๋องจึงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
ในที่สุดนางก็อดถามไม่ได้ “ชิงเทียน เจ้ากลัวข้าหรือ?”
“ไม่ใช่” ชิงเทียนตอบโดยไม่ลังเล ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ฮูหยินฉินบอกว่า หากท่านเห็นข้าแล้วจะเสียใจ ข้าไม่อยากให้ท่านเสียใจ”
แม้จะเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก แต่ชิงเทียนได้ยินฉินเฮ่อเซวียนเอ่ยถึงพระชายารุ่ยชินอ๋องอยู่บ่อยครั้ง จึงรู้สึกสนิทสนมกับนางอย่างประหลาด นางชอบพระชายาผู้นี้มาก จึงยิ่งไม่อยากทำให้นางเสียใจ
“เหตุใดข้าต้องเสียใจด้วย?” พระชายารุ่ยชินอ๋องยังไม่เข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่นานก็เข้าใจเจตนาของฮูหยินฉิน
“ไม่เป็นไร ข้าชอบเจ้ายังไม่ทันเลย จะเสียใจได้อย่างไร” พระชายารุ่ยชินอ๋องเอื้อมมือดึงชิงเทียนเข้ามากอด “รอพวกเรากลับไปอย่างปลอดภัยแล้ว ข้ารับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรมดีหรือไม่?”
ชิงเทียนไม่กล้าตอบรับ เพราะนี่คือพระชายา
แม้นางจะไม่เข้าใจนักว่าองค์หญิงพระชายามีฐานะสูงส่งเพียงใด แต่ก็รู้ว่าผู้ที่เรียกขานว่าองค์หญิงล้วนเป็นบุคคลที่มีฐานะไม่ธรรมดา