เฉิงฉ่างอันกับเย่เหล่าซานค่อย ๆ ถอยออกจากห้องใน ปล่อยให้ช่างหลิวได้พักผ่อนเต็มที่
พอออกมาแล้ว เฉิงฉ่างอันยังกล่าวกับเย่เหล่าซานด้วยท่าทีเกรงใจยิ่งว่า “ช่วงนี้ช่างหลิวกดดันมากเกินไป เขาพูดอะไรไป ท่านอย่าถือสาเลยนะ
“หากท่านอยากลองไม้ชนิดอื่น ข้าพาท่านไปดูที่คลังดีหรือไม่?”
เย่เหล่าซานเดิมทีตั้งใจจะลากลับแล้ว แต่พอได้ยินคำนี้ก็หวั่นไหวขึ้นมาอีกในพริบตา
คลังของกรมช่างหลวงนั้นเขาเคยเห็นมาแล้ว ข้างในมีวัสดุมากมายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
คราวก่อนต้องเร่งงาน เขาจึงไม่มีโอกาสถาม ครั้งนี้หากได้เข้าไปดูอีกก็ย่อมดีที่สุด
“เช่นนั้นก็รบกวนช่างเฉิงช่วยแนะนำให้ข้าด้วย” เย่เหล่าซานประสานมือคำนับ ในใจคิดว่าต่อให้ไม่ได้ขอไม้อะไรจากเขา แค่ได้เข้าไปเปิดหูเปิดตาก็ยังดี
เฉิงฉ่างอันพาเย่เหล่าซานเข้าคลัง ตรงไปยังห้องเก็บไม้ที่เนื้อค่อนข้างเบาและอ่อน
ไม้ทางฝั่งนี้ส่วนใหญ่เย่เหล่าซานไม่เคยเห็น ซ้ำยังไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ
เขาจึงเดินดูเดินคลำไปรอบ ๆ ด้วยความกระหายใคร่รู้ พลางตั้งใจฟังเฉิงฉ่างอันแนะนำ
“ไม้เหล่านี้พี่สามเย่คงรู้จักกระมัง?” เฉิงฉ่างอันชี้ไปที่ไม้กองอยู่หน้าประตูแล้วกล่าว “ตรงนี้เป็นไม้ลินเด็น ไม้สน ไม้เฟอร์ ไม้หนานมู่ อะไรทำนองนี้ ไว้ให้ลูกมือใหม่ฝึกมือ”
จากนั้นเขาก็พาเย่เหล่าซานเดินลึกเข้าไปอีก
“นี่คือไม้การบูร เนื้อค่อนข้างอ่อน มีกลิ่นหอมตามธรรมชาติ แกะสลักได้ง่าย แต่ลายไม้ค่อนข้างหยาบ โดยมากก็ไว้ให้พวกเราฝึกมือเช่นกัน”