ฮ่องเต้ย่อมรู้จักน้องชายแท้ ๆ ของตนดี เพียงทอดพระเนตรสีหน้าก็ทรงทราบว่าในที่สุดครานี้ตนก็โน้มน้าวอีกฝ่ายได้สำเร็จ
จึงตรัสต่อทันทีว่า “ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยบอกว่า ที่ครานี้พบเฉิงชินอ๋องกับกองกำลังที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขา ก็เพราะส่งคนไปดูไร่นาของตระกูลเย่ที่หมู่บ้านหรงซีใช่หรือไม่?
“ข้ารู้อยู่แล้วว่า ถึงปากเจ้าจะบอกว่าไม่ยุ่งเกี่ยว แต่ในใจยังห่วงใยราษฎรต้าฉีของพวกเราอยู่
“เช่นนั้น เรื่องการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ก็ให้เจ้ารับผิดชอบเถิด”
พอได้ยินเช่นนี้ รุ่ยชินอ๋องกับอาสะใภ้ใหญ่เย่ต่างก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
รุ่ยชินอ๋องหาได้ห่วงใยใต้หล้าไม่ เห็นชัดว่าเพียงใส่ใจตระกูลเย่เพราะชิงเทียนเท่านั้น
ทว่ารุ่ยชินอ๋องก็ไหวพริบดีนัก จึงฉวยโอกาสกล่าวให้เรื่องนี้เป็นที่รับรู้โดยเปิดเผย
“เสด็จพี่ ที่จริงหากจะกล่าวขอบคุณ ผู้ที่ควรขอบคุณก็คือชิงเทียน เด็กน้อยผู้นี้พ่ะย่ะค่ะ
“เดิมทีน้องเพียงได้ยินว่าไร่นาของตระกูลเย่เพาะปลูกได้ดี แต่เกือบถูกคนจากหมู่บ้านข้างเคียงทำลาย จึงแบ่งคนจากคฤหาสน์ชนบทของตนไปช่วยเหลือหลายคนพ่ะย่ะค่ะ
“ภายหลังจึงได้รู้ว่าไร่นาผืนนี้ของตระกูลเย่เพาะปลูกได้ดีจริง ๆ สูงกว่าของบ้านอื่นในหมู่บ้านเดียวกันอยู่ช่วงหนึ่ง รวงข้าวก็ใหญ่เป็นพิเศษ แม้แต่ท่านเฒ่าจ้านแห่งกรมส่งเสริมการเกษตรก็ย้ายไปตั้งกระโจมพักอยู่ตรงหัวไร่ของพวกเขา เฝ้าดูพืชผลในนาอยู่ทุกวัน ทั้งยังจดบันทึกตัวเลขต่าง ๆ ทุกวัน ไม่แน่ว่าปีนี้อาจกลายเป็นราชาพืชผลแห่งเขตเมืองหลวงก็เป็นได้พ่ะย่ะค่ะ!”
“โอ้?” ครั้นได้ฟังเช่นนี้ ฮ่องเต้จึงทรงสนพระทัยขึ้นมาจริง ๆ