หลังจากออกจากเทียนจินเว่ย ผู้คนก็เดินทางไปอย่างไม่รีบไม่ร้อนอีกสองวัน เมืองหลวงก็อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว
หลี่ฝูมาหายายเย่กับเย่เหล่าต้าแล้วกล่าวว่า “พวกท่านอยากเข้าเมืองหลวงไปกับพวกเราหรือจะไปหมู่บ้านหรงซีโดยตรง
“หากอยากเข้าเมืองหลวงไปดู พวกเราก็จะเดินทางไปด้วยกันต่อ
“หากอยากไปหมู่บ้านหรงซีโดยตรง พรุ่งนี้สองครอบครัวของเราก็ต้องแยกทางกันแล้ว”
เย่เหล่าต้าจับประเด็นสำคัญได้ทันที จึงถามว่า “ถ้าเข้าเมืองหลวงก่อนแล้วค่อยไปหมู่บ้านหรงซี ก็ต้องอ้อมทางไปหน่อยใช่หรือไม่”
“เป็นเช่นนั้นจริง” หลี่ฝูพยักหน้า “ฉะนั้นฮูหยินจึงให้ข้ามาถามดู หากพวกท่านอยากไปเที่ยวเมืองหลวงก็ย่อมยินดีต้อนรับ
“แต่หากไม่อยากเดินทางอ้อมโดยเปล่าประโยชน์ อยากกลับบ้านเกิดให้เร็ว พวกเราก็คงต้องลากันชั่วคราว”
เย่เหล่าต้าฟังแล้วก็หันไปมองยายเย่
ยายเย่ใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “หากทางจวนไม่จำเป็นต้องให้ลูกชายหลายคนของข้าคุ้มกันต่อแล้ว พวกเราก็จะไม่อ้อมไปเมืองหลวงก่อน”
นางไม่ใช่ว่าไม่อยากรู้อยากเห็นเรื่องในเมืองหลวง เพียงแต่ไม่อยากสร้างความยุ่งยากให้ตระกูลฉินเท่านั้น
สองตระกูลฐานะต่างกันลิบลับ ทว่าเพราะเดินทางด้วยกันมาตลอด จึงทำให้เส้นแบ่งฐานะเลือนรางลงไปในระดับหนึ่ง
แต่เมื่อตระกูลฉินกลับถึงเมืองหลวงแล้ว สถานการณ์ย่อมต้องไม่เหมือนเดิม
แทนที่จะรอให้ถึงเวลานั้นแล้วทั้งสองฝ่ายต้องอึดอัด สู้แยกทางกันในตอนที่ต่างฝ่ายต่างมีความรู้สึกดีต่อกันอยู่จะดีกว่า
“เช่นนั้นก็ดี ตอนนี้เข้าเขตปกครองของเมืองหลวงแล้ว ค่อนข้างปลอดภัย