เรื่องที่ได้รับตั๋วเงินยี่สิบตำลึงนั้น อาสะใภ้รองเย่บอกเพียงยายเย่กับเย่เหล่าเอ้อร์เท่านั้น
มีอุทาหรณ์จากอาสะใภ้ใหญ่เย่ที่ทำตั๋วเงินหายมาก่อน ทั้งสามคนจึงไม่แพร่งพรายเรื่องนี้
คนในครอบครัวแม้จะคาดเดาได้ว่าตระกูลฉินน่าจะให้ค่าจ้างมา แต่ก็ไม่มีใครรู้จำนวนที่แน่ชัด
คนอื่น ๆ ไม่คิดสืบถาม ส่วนนางกั๋วแม้จะอยากรู้จนใจจะขาดก็ไม่กล้าถาม
ครานี้ชุดกระโปรงที่ปะไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงเริ่มเก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางสู่เมืองหลวง
ก่อนวันออกเดินทางหนึ่งวัน หลี่ฝูได้รับคำสั่งจากฮูหยินฉินเป็นพิเศษให้มาหายายเย่
“ยายเย่ ระหว่างที่เรากลับเมืองหลวงจะไปตลาดเพื่อซื้อของใช้บางอย่างติดไม้ติดมือกลับไป หากท่านและคนในครอบครัวมีของที่อยากได้ก็เดินทางไปด้วยกันได้”
“พวกเราหลายคนไปด้วยกันจะได้ไม่ถูกคนอื่นรังแก อีกอย่างข้ายังสามารถช่วยท่านตรวจของและต่อรองราคาได้ด้วย”
แต่พอยายเย่ได้ยินกลับมีสีหน้าตกตะลึงดูไม่คิดว่าหลี่ฝูจะทำเช่นนี้ ครู่หนึ่งก็ไม่แน่ใจว่าควรตอบตกลงหรือไม่
หลี่ฝูกำลังสงสัยก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง
“พ่อบ้านหลี่นี่แย่งงานข้ากับเขาแล้วนะ!”
หลี่ฝูหันกลับไป เห็นหัวหน้ามือปราบจางแต่งกายชุดธรรมดาเดินเข้ามาจากด้านนอก
เขาจึงได้คิด นึกได้ว่าถูกคนอื่นมาทำเสียก่อนแล้ว
หัวหน้ามือปราบจางเดินเข้าไปใกล้ แล้วยกมือประสานให้หลี่ฝู “พ่อบ้านหลี่ ข้าน้อยขอไปเป็นเพื่อนร่วมเถิด จะพาท่านไปเที่ยวเล่นด้วยก็แล้วกัน”
หลี่ฝูตอบตกลงทันทีด้วยความเต็มใจ “เช่นนั้นก็เป็นสิ่งดี ขอบคุณหัวหน้ามือปราบจางมาก!”