เดิมทีผู้อาวุโสเฉินเพียงว่างไม่มีอะไรทำ จึงสอบถามผู้คน แล้วเดินชมครัวหลังร้านของจวนอ๋องรอบหนึ่ง
จากนั้นเขาก็ได้เห็นวัตถุดิบล้ำค่าที่หาได้ยากในครัวหลังร้านของจวนอ๋อง พลันหวนรำลึกถึงครั้งที่เคยปรุงเครื่องเสวยถวายฮ่องเต้ในวัง
ยังไม่ต้องกล่าวถึงวัตถุดิบล้ำค่าอื่น ๆ แค่ปลาและกุ้งซึ่งเป็นอาหารทะเลเหล่านี้ ชาวบ้านทั่วไปก็ไม่มีโอกาสได้สัมผัสแล้ว
ผู้อาวุโสเฉินจึงคิดฉวยโอกาสสอนอาสะใภ้ใหญ่เย่ให้รู้จักวิธีจัดการวัตถุดิบเหล่านี้
แม้หอสุราจะไม่ได้ใช้ แต่เรียนรู้ไว้มากหน่อยย่อมไม่เสียหาย
หากคิดจะเรียนเป็นพิเศษในยามปกติ ยังต้องจ่ายเงินก้อนโตซื้อวัตถุดิบเหล่านี้ บัดนี้ในจวนอ๋องมีพร้อมอยู่แล้ว ไม่ใช้ก็เสียของ
พ่อครัวของจวนอ๋องแม้จะไม่ใช่ใครก็ทำได้ แต่เมื่อเทียบกับผู้อาวุโสเฉินแล้ว ฝีมือยังห่างชั้นอยู่บ้าง
ถึงขั้นพอได้ยินว่าผู้อาวุโสเฉินจะรับหน้าที่เตรียมอาหารค่ำ พ่อครัวก็รีบวิ่งมาด้วยตนเองเพื่อขอทำหน้าที่แม่ครัวช่วยแทน อยากเรียนรู้ฝีมือจากผู้อาวุโสเฉินให้มากขึ้นสักกระบวนท่า
ส่วนรุ่ยชินอ๋องที่ในที่สุดก็ออกจากวังมาได้ เมื่อกลับถึงจวนก็ผ่อนคลายลงเสียที ทั้งยังเล่นหมากสองลู่กับชิงเทียน
ภายใต้การชี้นำของฉินซงอิ้นและความร่วมมือของชาวเมืองหลวง ผู้ก่อเหตุวุ่นวายและวางเพลิงในเมืองต่างถูกจับกุมจนหมดสิ้น
ทว่าในยามนี้ เย่ชิ่งซานซึ่งยังอยู่นอกเมืองกลับพบปัญหาอีกครั้ง
“เฉิงชินอ๋อง...” เย่ชิ่งซานมองชายตรงหน้าซึ่งตั้งขบวนอิสริยยศเต็มรูปแบบ คิ้วแทบขมวดเป็นปม
ที่ดินศักดินาของเฉิงชินอ๋องอยู่ไกลถึงแดนใต้ เขากลับมาเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อใดกัน?