นางกั๋วออกจากเรือนเย่เหล่าต้า วิ่งรี่กลับห้องของตัวเองแทบไม่หายใจ
นางผลักประตูปิดเสียงดัง “ปัง” แล้วใช้หลังพิงบานประตูไว้
แล้วค่อย ๆ ทรุดตัวลงกับพื้น เหนื่อยจนแทบหมดเรี่ยวแรง หายใจหอบกระชั้น
ยามนี้นางกั๋วนึกเสียใจแทบแย่
คิดดูให้ดี นั่นมันห้าสิบตำลึงเงิน ไม่ใช่ห้าตำลึง ใครจะยอมปล่อยเรื่องแบบนี้ไปง่าย ๆ ได้ลงคอ?
ถ้ารู้แต่แรกว่าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่จะแจ้งความถึงขนาดนี้ ตอนที่ตั๋วเงินมาถึงมือ ก็ควรจะหนีไปให้ไกลเสียตั้งแต่นั้น
เงินในมือมีตั้งมากมาย ไปอยู่ที่ไหนก็มีชีวิตรอดได้ ไม่จำเป็นต้องอยู่กับตระกูลเย่ต่อไปก็ได้
แต่ตอนนี้ตั๋วเงินถูกค้นพบแล้ว หัวหน้ามือปราบจางก็ดูเหมือนเริ่มมีข้อกังขาในตัวนาง เส้นทางของนางถูกตัดขาดไปหมดสิ้นแล้ว
นึกถึงดาบยาวที่ห้อยอยู่ที่เอวของหัวหน้ามือปราบจาง นางกั๋วก็อดตัวสั่นเทิ้มไม่ได้
ราวกับว่าอีกไม่ช้า ดาบเล่มนั้นจะจ่อมาที่คอของนางแล้ว
หากต้องถูกจับแล้วติดคุกสิบปีอย่างที่หัวหน้ามือปราบจางว่า ตายเสียยังจะดีซะกว่า
นางกั๋วเอาแขนกอดเข่า นั่งสั่นเทาอยู่กับพื้น
ความหวาดกลัวต่อการติดคุกนั้น ฝังรากลึกอยู่ในใจนางมาตั้งแต่เด็ก
ตอนที่นางเริ่มจำความได้ ลุงแท้ ๆ ของนางถูกจับเข้าคุกเพราะทำผิดเรื่องหนึ่ง ต้องขังอยู่ถึงสองปีกว่าจะได้ออกมา
ตอนถูกจับไป ชาวนาร่างกำยำแข็งแรงคนหนึ่ง ผ่านไปสองปีเมื่อพ้นโทษกลับบ้าน ตัวผ่ายผอมจนเดินยังเซ ถ้าไม่ดูดี ๆ เหมือนแก่ไปยี่สิบปี
ร่างกายของลุงพังพินาศสิ้น ทำไร่ทำนาอะไรไม่ได้เลย กลับมาได้ไม่ถึงสองปีก็ป่วยตาย
พอคิดว่าตัวเองอาจต้องถูกจับเข้าคุก นางกั๋วก็ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก