ปลายราชวงศ์ก่อน พิธีหมั้นหมายของชาวบ้านมีขั้นตอนยุ่งยากซับซ้อนยิ่งนัก
ต้องผ่านพิธีมอบของหมั้นสามครั้ง ได้แก่ มอบของหมายหมั้น มอบสินสอด และมอบของกำนัล จึงจะถือว่าพิธีหมั้นเสร็จสมบูรณ์
ไม่ต้องพูดถึงธรรมเนียมอันซับซ้อน เพียงเงินทองที่ต้องใช้ก็มีจำนวนมากแล้ว จนหลายครอบครัวแทบต้องหมดเนื้อหมดตัวกว่าจะหาภรรยาให้บุตรชายได้สักคน
เมื่อมาถึงราชวงศ์นี้ เริ่มจากราชวงศ์ก่อน แล้วค่อยไล่ลงมาตามลำดับ ได้ยกเลิกธรรมเนียมที่ยุ่งยากเกินไปหลายอย่าง พร้อมทั้งส่งเสริมความประหยัด
ผ่านมาหลายปี ธรรมเนียมของชาวบ้านก็ดีขึ้นไม่น้อยตามไปด้วย
พิธีหมั้นหมายจึงถูกปรับให้เรียบง่ายขึ้น เหลือเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอ
ยายเย่เตรียมข้าวของทุกอย่างไว้ครบถ้วน ในที่สุดก็ถึงวันมงคล
ฟ้ายังไม่ทันสาง คนตระกูลเย่ก็ลุกขึ้นกันหมดแล้ว
ยายเย่มองเย่เหล่าซื่อที่สวมอาภรณ์ชุดใหม่ ดวงตาก็ชื้นขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
อาสะใภ้ใหญ่เย่เห็นเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยว่า “ท่านแม่ วันนี้เป็นวันมงคลของเหล่าสี่ เราจะร้องไห้ไม่ได้เชียว!
“ดูสิ เสื้อผ้าที่สะใภ้รองเย่ตัดให้เหล่าสี่สวมแล้วดูดีเพียงใด!”
“ใช่ เป็นวันมงคล แม่ไม่ร้องไห้” ยายเย่รีบข่มความรู้สึกแสบจมูกลง ก่อนมองเย่เหล่าซื่อด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
หลังผ่านการฝึกฝนในองครักษ์อวี้หลินมาหลายเดือน เย่เหล่าซื่อก็ดูสง่าผ่าเผยและกำยำขึ้นกว่าเดิม
รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง เอวสอบ
เมื่อสวมอาภรณ์ชุดใหม่ที่อาสะใภ้รองเย่ตั้งใจตัดให้ ก็ทำให้ทุกคนได้เห็นแล้วอดตะลึงไม่ได้
ทุกคนกินอาหารเช้าด้วยกันเสร็จ เย่เหล่าซื่อก็พลิกตัวขึ้นม้า พาพี่น้องร่วมกององครักษ์อวี้หลินและของหมั้นที่เตรียมไว้ มุ่งหน้าไปยังตระกูลโจวอย่างเอิกเกริก
ยายเย่ยืนอยู่หน้าประตู มองพวกเขาเดินห่างออกไป ครั้นถึงที่สุดก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ จึงรีบยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหางตา
“เหล่าสี่เป็นลูกคนเล็กของบ้าน ตั้งแต่เล็กก็มีพี่ชายพี่สะใภ้คอยปกป้องและตามใจ
“ในบรรดาลูกทั้งสี่คน คนที่มีความสุขที่สุดก็คือเขา
“แต่เรื่องแต่งงานกลับต้องพบกับอุปสรรคครั้งใหญ่
“บัดนี้ในที่สุดเขาก็กำลังจะกลับมาเดินบนเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว ในใจแม่จึงมีความรู้สึกมากมายจนบอกไม่ถูก”