หลังจากพำนักอยู่ในจวนรุ่ยชินอ๋องได้หลายวัน ดูเหมือนชิงเทียนจะค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตที่นี่ได้บ้างแล้ว
แม้ยังไม่ค่อยคุ้นชินกับการที่บ่าวไพร่พากันกรูเข้ามารุมล้อมอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่ถึงกับตกใจจนหลบซ่อนเหมือนในตอนแรกอีกแล้ว
ทว่ายามไม่มีธุระอันใด นางยังคงชอบให้ปี้รุ่ยอยู่ข้างกายเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นก็ให้ถอยออกไปให้หมด
ดังนั้นบ่าวไพร่ทั่วทั้งจวนรุ่ยชินอ๋องจึงพากันอิจฉาปี้รุ่ยเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อก่อนตอนอยู่ในจวน ไม่เห็นรู้สึกเลยว่านางมีความสามารถถึงเพียงนี้?
ไม่ทันไรก็กลายเป็นคนสนิทของนายหญิงน้อยเสียแล้ว?
ช่วงหลายวันที่นายหญิงน้อยกลับมาพำนักในจวน ทุกคนต่างเห็นกับตาว่ารุ่ยชินอ๋องและพระชายารุ่ยชินอ๋องเอ็นดูเด็กน้อยเพียงใด
แม้การเป็นที่โปรดปรานของนายหญิงน้อยจะยังไม่ถึงกับทำให้ได้เลื่อนฐานะในชั่วข้ามคืน แต่ตำแหน่งแห่งหนภายในจวนชินอ๋องย่อมแตกต่างจากเดิมมากมายนัก
ยิ่งไปกว่านั้น บ่าวไพร่ในจวนส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่เกิดและเติบโตในจวน
ทั้งบิดามารดา พี่น้องชายหญิง ล้วนทำงานอยู่ในจวนแทบทั้งสิ้น
หลังจากปี้รุ่ยได้รับความสำคัญจากนายหญิงน้อย ผู้ดูแลจวนก็ปฏิบัติต่อคนในครอบครัวของนางแตกต่างไปจากเดิม
บิดามารดาของนางถูกย้ายจากคฤหาสน์ชนบทกลับมาแล้ว บัดนี้คนหนึ่งได้ทำงานเบา ๆ อยู่ที่คอกม้า ส่วนอีกคนถึงกับได้เป็นหัวหน้าหญิงรับใช้ในครัวหลังร้าน
ยามพบพี่น้องของนาง ทุกคนก็พูดจาสุภาพกว่าก่อนมาก
คนในครอบครัวต่างรู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะปี้รุ่ย ทุกคนในบ้านจึงยิ้มแย้มต้อนรับนาง