แน่นอนว่าในพระทัยของฮ่องเต้ก็ทรงทราบดี เรื่องเช่นนี้นับเป็นเหตุบังเอิญที่เกิดขึ้นได้ยาก
ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา ต้องอาศัยทั้งฟ้าดินและความพร้อมของผู้คนมาประจวบเหมาะ จึงจะเกิดขึ้นได้สักครั้ง
เหตุที่ราชสำนักจัดการคัดเลือกผู้ครองตำแหน่งราชาพืชผลจากแต่ละท้องถิ่นทุกปี ก็เพื่อส่งเสริมให้ทุกคนหาหนทางเพิ่มผลผลิต
ทว่าการมีราชาพืชผลสักคน มิได้หมายความว่าผลผลิตต่อหมู่ของท้องถิ่นนั้นจะเพิ่มขึ้นถึงระดับนี้ได้ในภายหลัง ยังต้องอาศัยความพยายามอีกนาน
แต่ผลผลิตต่อหมู่ของเย่เหล่าเอ้อร์ในครั้งนี้น่าตกตะลึงยิ่งนัก ถึงกับทำให้ฮ่องเต้อดวาดฝันงดงามมิได้
เรื่องของเย่เหล่าเอ้อร์เปรียบเสมือนการเริ่มต้นที่ดี หลายวันต่อมา เมื่อรายงานผลผลิตต่อหมู่จากพื้นที่อื่นทยอยส่งเข้ามา กลับให้ความรู้สึกว่าดอกไม้ผลิบานทั่วทุกแห่ง
ตัวเลขผลผลิตสูงสุดต่อหมู่ของแต่ละท้องถิ่นล้วนเพิ่มขึ้นในระดับหนึ่ง
แม้จะไม่โดดเด่นเท่าตระกูลเย่ แต่ก็นับเป็นข่าวดีที่ชวนให้ผู้คนมีกำลังใจ
ด้วยเหตุนี้ ยามเข้าเฝ้า ฮ่องเต้จึงทรงกล่าวชื่นชมรุ่ยชินอ๋องเป็นอย่างมาก
รุ่ยชินอ๋องรีบถ่อมตนว่า “สาเหตุหลักเป็นเพราะปีนี้อากาศดี ทุกแห่งมีลมฝนต้องตามฤดูกาล พืชผลในนาจึงเติบโตงอกงาม กระหม่อมมิบังอาจรับความดีความชอบพ่ะย่ะค่ะ”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็ยังทรงยินดียิ่งนัก
ประการหนึ่งคือน้องชายแท้ ๆ ในที่สุดก็พบธิดา ไม่ได้ละเลยทุกสิ่งทุกอย่างเช่นแต่ก่อนแล้ว ทั้งยังช่วยแบ่งเบาภาระของพระองค์ได้บ้าง
อีกประการหนึ่งคือทรงรู้สึกว่า นับแต่พระอนุชาพบธิดา เรื่องร้ายทั้งหลายในราชสำนักก็คลี่คลายกลายเป็นดีไปหมด แม้แต่การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงก็มีข่าวดีส่งมาไม่ขาด
ฮ่องเต้ทรงรู้สึกอยู่เสมอว่าทุกสิ่งนี้คล้ายถูกกำหนดไว้แล้วในความมืด
ดังเช่นที่ฮองเฮาตรัสในวันนั้น ราวกับสวรรค์คุ้มครองต้าฉีจริง ๆ
เมื่อหารือกิจการบ้านเมืองที่ควรกล่าวถึงเสร็จสิ้น หวังเวยก็เอ่ยเสียงดังว่า “เลิกประชุมได้!”
เหล่าขุนนางรีบประสานมือ ค้อมกายรอให้ฮ่องเต้เสด็จออกไป
ฮ่องเต้กลับทรงกวักพระหัตถ์เรียกรุ่ยชินอ๋องที่อยู่เบื้องล่าง “เจ็ด อย่าเพิ่งไป