เดิมทีเย่เหล่าซานเพียงคิดลองดูเท่านั้น คาดไม่ถึงว่าในคลังของจวนรุ่ยชินอ๋องจะมีไม้ขมสะเดาจีนอยู่หลายท่อน แม้แต่ละท่อนจะไม่ใหญ่นัก แต่ก็มากพอให้เย่เหล่าซานใช้ฝึกมือแล้ว
พระชายารุ่ยชินอ๋องใจกว้างยิ่ง นางสั่งให้คนมอบไม้ทั้งหมดแก่เย่เหล่าซานโดยตรง ทั้งยังรับปากว่าหากกรมช่างหลวงต้องการ นางจะช่วยเสาะหาไม้ท่อนที่ใหญ่และสมบูรณ์กว่านี้ให้
เย่เหล่าซานหอบไม้กลับไปยังกรมช่างหลวงอย่างเร่งด่วน จากนั้นก็เริ่มลงมือทดลองภายใต้สายตาของเฉิงฉ่างอัน
หลายวันมานี้ เย่เหล่าซานทำแถบผ้านี้มาไม่รู้กี่ครั้ง ทั้งยังครุ่นคิดทบทวนอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ควรลงมีดแต่ละครั้งเช่นไร เขาจำลองภาพในใจมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
ดังนั้น ในสายตาของเฉิงฉ่างอัน เย่เหล่าซานลงมีดได้ราวกับมีเทพช่วย ทุกครั้งล้วนลงตรงตำแหน่งที่ควรลง ไม่มีความลังเลหรือคลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย
เฉิงฉ่างอันรู้สึกว่าช่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง การลงมือที่ลื่นไหลราวสายน้ำเช่นนี้ แม้แต่เขาในยามนี้ก็ยังทำไม่ได้
แม้แต่ในกรมช่างหลวง เขาก็เคยเห็นฝีมือเช่นนี้จากช่างอาวุโสที่มีประสบการณ์สูงอย่างช่างหลิวเท่านั้น
เย่เหล่าซานเป็นอัจฉริยะเช่นใดกัน ถึงได้เก่งกาจถึงเพียงนี้?
ช่างหลิวช่างมีสายตาเฉียบคมเสียจริง คราวนั้นกลับมองเห็นความโดดเด่นของเย่เหล่าซานได้ในทันที
เย่เหล่าซานจดจ่ออยู่กับงานแกะสลักไม้ในมือ ไม่ทันสังเกตเห็นความคิดอันซับซ้อนของเฉิงฉ่างอันที่ยืนอยู่ข้างกาย
ขณะที่คนหนึ่งตั้งใจทำ อีกคนตั้งใจมอง ช่างหลิวก็พลันเดินมาจากด้านหลัง