เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ไปกับคนอื่นๆ ที่ร้านขายของชำเพื่อแล่ของหวานสองสามชิ้นกลับมา พอดีพบเย่เซี่ยงเหลยที่ออกมาตามหาชิงเทียนพอดี
เย่เซี่ยงเหลยมองเห็นเด็กสาวกลุ่มนั้นแต่ไกล แต่หรี่ตามองอยู่นานก็ไม่เห็นเงาของชิงเทียน
“เสี่ยวหลิงเอ๋อร์!” เขาเอ่ยเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงร้อนใจ “ชิงเทียนไม่ได้อยู่กับเจ้าหรือ?”
เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ได้ยินคำพูดของเย่เซี่ยงเหลย ก็อุทานด้วยความประหลาดใจ “นางไม่ได้กลับบ้านหรือ?”
เย่เซี่ยงเหลยฟังแล้วก็ร้อนใจ รีบก้าวเข้าไปถาม “พูดเหลวไหล ข้าค้นทั่วบ้านแล้ว หาเจ้าทั้งสองไม่พบจึงออกมา
“อีกอย่าง ข้ามิได้บอกให้เจ้าพานางเล่นหรือ เจ้าไปทำอะไรมาทำไมนางถึงกลับบ้านเอง?”
เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ตกใจจนพูดไม่เป็นประโยค รีบเอ่ย “ข้า ข้าก็ไม่รู้ เป็น จ้าวเสี่ยวเหลียนบอกข้าเอง!”
นางหันไปชี้ไปที่เด็กสาวที่ตัวสูงที่สุดในกลุ่ม
เย่เซี่ยงเหลยจึงชำเลืองมองไปที่จ้าวเสี่ยวเหลียนทันที
สีหน้าเร่งรีบของเขาทำให้จ้าวเสี่ยวเหลียนถอยหลังไปสองก้าว แล้วจึงพูดอ้ำๆ อึ้งๆ “นาง นางบอกว่าจะกลับบ้าน ข้าก็ไม่รู้ว่านางกลับไปแล้วหรือยัง บางทีอาจจะไปเล่นที่อื่นก็ได้!”
เย่เซี่ยงเหลยเอ่ยด้วยความโกรธ “เจ้าคิดว่าชิงเทียนเป็นเหมือนเจ้าหรือ? นางว่านอนสอนง่าย จะไปวิ่งเล่นตามอำเภอใจอย่างไรได้!”
เมื่อเห็นท่าทางของจ้าวเสี่ยวเหลียนมีพิรุธ เย่เซี่ยงเหลยจึงเดินเข้าไปใกล้ คว้าไหล่นางไว้แน่นแล้วถาม “เจ้ารีบบอกความจริงมา ชิงเทียนไปไหนเสียแล้ว?”
“เจ้าทำให้ข้าเจ็บ!” จ้าวเสี่ยวเหลียนตะโกน พยายามบิดตัวให้หลุดจากมือของเย่เซี่ยงเหลย
แต่ไม่นึกว่าพอขยับตัว สิ่งของบางอย่างก็หล่นจากอกนางออกมา
เย่เซี่ยงเหลยก้มลงมองโดยสัญชาตญาณ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เขาก้มลงเก็บขึ้นมาดู ก็คือลูกข้าวสารใบงดงามที่สุดของชิงเทียนที่มีพู่ห้อยทุกมุม
จ้าวเสี่ยวเหลียนเห็นท่าไม่ดี รีบหันหลังวิ่งหนีตอนที่เย่เซี่ยงเหลยก้มลงเก็บลูกข้าวสาร
แต่นางจะวิ่งหนีเย่เซี่ยงเหลยได้อย่างไร วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกเย่เซี่ยงเหลยคว้าตัวไว้
เย่เซี่ยงเหลยทั้งโกรธทั้งร้อนใจ คว้าคอเสื้อของจ้าวเสี่ยวเหลียนยกตัวนางขึ้นมาถาม “ลูกข้าวสารของชิงเทียนทำไมถึงอยู่ในตัวเจ้า เจ้าทำนางอย่างไร?”