เย่เซี่ยงเหลยพบว่าผู้คนพากันรายล้อมเข้ามา จึงได้รู้ตัวว่าตนเองพลาดไปแล้ว
เขามัวแต่คิดว่าจะหนีการถูกตีอย่างไร ลืมคิดไปว่าทรัพย์สินไม่ควรอวดแก่คนภายนอก
ถึงแม้เย่เซี่ยงเหลยจะไม่รู้ว่าเตาเผาเก่านั้นเป็นของราชวงศ์ก่อนหรือราชวงศ์ปัจจุบัน
แต่สิ่งที่เขามั่นใจได้คือ ตอนที่แม่ของเขายังเด็ก พื้นที่แถบนั้นก็เป็นเตาเผาร้างไปแล้ว
ดังนั้นจานที่ชิงเทียนเจอมา ต้องมีอายุเก่าแก่พอสมควรเป็นแน่
ของเก่ามีอายุย่อมขายได้ราคาแพงกว่า นี่คือความเข้าใจอย่างหยาบๆ เกี่ยวกับของโบราณของเย่เซี่ยงเหลยในตอนนี้
ดังนั้นก่อนที่ผู้คนจะล้อมเข้ามาได้ทัน เขาจึงหามชิงเทียนบนหลัง แล้วรีบวิ่งหนีราวกับทาเท้าไว้ก็ไม่ปาน
“เฮ้ย ไอ้เด็กน้อย อย่าวิ่งสิ!”
“เอางานมาให้พวกเราดูหน่อยสิ พวกเราไม่ได้จะแย่งของเจ้าเสียหน่อย!”
“ค่อยๆ วิ่งหน่อย ถ้าทำงานหล่นแตก ละก็จะไม่มีอะไรเหลือเลยนะ!”
หน้าประตูวุ่นวายกันขึ้นมาทันที
เย่เซี่ยงเหลยหามชิงเทียนวิ่งรวดเดียวไปจนถึงครัว
อาสะใภ้ใหญ่เย่กำลังหั่นผักเตรียมอาหาร พอเห็นลุงกับหลานสองคนนี้เหมือนเพิ่งคลานออกมาจากดิน ก็รีบกางแขนปกป้องผักที่กำลังหั่นไว้ทันที
“พวกเจ้าสองคนอย่าเพิ่งเข้ามา! ระวังจะทำให้ของกินสกปรก!”
นางหั่นผักที่ค้างอยู่ในมือจนเสร็จ แล้วจึงเช็ดมือเดินออกมาจากครัว ขมวดคิ้วมองเย่เซี่ยงเหลยกับชิงเทียน
“ตายแล้วเจ้าขา พวกเจ้าไปกลิ้งอยู่ที่ใดกันมาเนี่ย?”
คิดถึงลูกสาวที่ออกจากบ้านไปตอนแรกยังสดใสสวยงาม แล้วหันมามองชิงเทียนที่ตอนนี้ทั่วตัวเต็มไปด้วยฝุ่น อาสะใภ้ใหญ่เย่ก็ไม่รู้ว่าจะควรล้างหน้าให้นางก่อน หรือควรปัดฝุ่นตามตัวให้นางก่อนดี
หากคนที่พาชิงเทียนไปเปื้อนขนาดนี้คือเย่ชางรุ่ย อาสะใภ้ใหญ่เย่คงว่ากล่าวเขาไปสองสามประโยคแล้ว
แต่เย่เซี่ยงเหลยก็เป็นลูกของคนอื่น อีกทั้งยังเป็นรุ่นราวคราวเดียวกันกับนาง ยิ่งไปกว่านั้น งานในวันนี้ยังเป็นเย่จวนเอ๋อร์เป็นคนแนะนำให้เขามา อาสะใภ้ใหญ่เย่จึงไม่กล้าพูดอะไรนัก
เย่เซี่ยงเหลยรีบพูดขึ้นว่า “อาสะใภ้ ข้ากับชิงเทียนเพิ่งไปเตาเผาร้างหลังหมู่บ้านมา เมื่อกี้ข้าอยากหาเศษเครื่องเคลือบสวยๆ ให้ชิงเทียนสักชิ้น จะได้ขัดขอบให้เรียบแล้วเอามาแขวนคอเล่น