หลายวันติดต่อกัน แม่นางลวี่ทยอยรับเด็กหญิงที่แอบหนีออกจากบ้านมาได้กว่าสามสิบคน
หลายวันก่อนยังสงบดีอยู่ ทว่าเช้าตรู่วันนี้ จู่ ๆ ก็มีคนมาก่อเรื่องทวงตัวเด็กถึงหน้าสำนักศึกษาหญิง
“ที่นี่เป็นสำนักศึกษาหรือสถานที่อะไรกันแน่ รีบส่งลูกสาวข้าคืนมา!”
“หากพวกเจ้าไม่ยอมส่งตัวนางมา พวกเราจะไปยื่นฎีกาฟ้องร้องต่อหน้าพระพักตร์!”
เด็กหญิงทั้งหลายได้ยินเสียงเอะอะจากด้านนอก ก็พากันกอดกันกลมด้วยสีหน้าน่าสงสาร
แม่นางลวี่เองก็ลำบากใจยิ่งนัก
พวกนางยังเป็นเพียงเด็ก หากบิดามารดายืนกรานจะมารับตัว นางก็ไม่มีเหตุผลอันใดจะรั้งพวกนางไว้
แต่เมื่อมองเด็กหญิงที่มีบาดแผลเหล่านี้ พวกนางอุตส่าห์หนีออกมาได้อย่างยากลำบาก แม่นางลวี่ก็ทำใจส่งพวกนางกลับบ้านไม่ลง
ควรทำเช่นไรดีเล่า!
แม่นางลวี่กำลังกลัดกลุ้มอย่างยิ่ง ไม่กล้าเปิดประตู ได้แต่ส่งคนลอบออกทางประตูหลังไปแจ้งข่าวยังจวนรุ่ยชินอ๋อง
ทว่าทางจวนรุ่ยชินอ๋องก็ยังไม่มีข่าวตอบกลับมา
ทั้งสองฝ่ายยื้อกันอยู่เช่นนี้ตลอดช่วงเช้า จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงเอะอะดังขึ้นอีกครั้ง
คนที่แนบตัวอยู่ตรงช่องประตูคอยมองออกไปพลันตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “แม่นางลวี่ เป็นคนจากจวนรุ่ยชินอ๋องขอรับ
“องค์หญิงเสด็จมาพร้อมองครักษ์จากจวนรุ่ยชินอ๋องแล้ว”
แม่นางลวี่ได้ฟังก็ยิ่งเป็นห่วง ด้านหนึ่งกลัวว่าชิงเทียนจะถูกผู้คนเบียดกระแทก อีกด้านก็กลัวว่าชิงเทียนยังเยาว์วัยและรับมือเรื่องเหล่านี้ไม่เป็น หากเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรออกไปแล้วแพร่งพรายถึงภายนอก ก็อาจกระทบความสัมพันธ์ระหว่างชิงเทียนกับจวนรุ่ยชินอ๋อง