หัวหน้ามือปราบจางยื่นมือรับเย่ชางเสวี่ยลงจากหลังม้า รับกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือเขา แล้วคลี่ออกดู ก็พบว่าเป็นตั๋วเงินห้าสิบตำลึง
“นี่... ตั๋วเงินหรือ?” หัวหน้ามือปราบจางเองก็ยังตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
ใครกันที่เหลือจะเอาตั๋วเงินจำนวนมากขนาดนี้ไปซ่อนไว้ในที่แบบนี้?
พอฝนตกไม่ก็พังหมดหรือ?
แต่ด้วยนิสัยแห่งหน้าที่การงานของเขา ทำให้เขารู้สึกผิดสังเกตขึ้นมาทันที
นี่มันของกลางหรือไม่?
ชิงเทียนได้ยินว่าเป็นตั๋วเงิน ดวงตาเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที ยื่นมือไปดึงชายแขนเสื้อของหัวหน้ามือปราบจาง เมื่อเขาก้มลงมา จึงกระซิบว่า “ลุงหัวหน้ามือปราบ พ่อกับแม่ของหนู เมื่อวานทำตั๋วเงินห้าสิบตำลึงหายเจ้าค่ะ”
หัวหน้ามือปราบจางได้ยินว่าจำนวนเงินตรงกัน ก็ยื่นมือเก็บตั๋วเงินไว้ในอก แล้วอุ้มชิงเทียนขึ้นมาพลางพูดว่า “ไป! ไปหาพ่อหนูกัน!”
นางกั๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเช่นนั้น เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาทันที
นางขาอ่อนแรง ทั้งตัวพิงอยู่กับเสาหน้าประตู ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เพราะหากพ้นจากเสาค้ำยัน ทั้งตัวของนางก็คงทรุดลงกับพื้นทันที ถึงจะประคองก็ไม่ขึ้น
เพียงชั่วพริบตา ด้านหลังของนางกั๋วก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
เปียกชื้นติดกับตัว ถูกลมพัดมาก็เย็นวาบ ทำให้นางกลั้นอาการสั่นเทาไว้ไม่อยู่
และไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตนาการไปเองหรือไม่ นางรู้สึกว่าหัวหน้ามือปราบจางตอนอุ้มชิงเทียนเดินเข้าประตู สายตาที่มองมาทางนางนั้นเต็มไปด้วยนัยยะลึกซึ้ง
เด็ก ๆ หลายคนวิ่งตามหัวหน้ามือปราบจางเข้าไปในโรงเตี๊ยมอย่างออกรส