เย่เหล่าซื่ออับอายจนก้มหน้าไม่ขึ้น รีบกล่าวเสียงดังเป็นชุดๆ ว่า “พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าน้อยขอโทษจริงๆ ข้าน้อยจะไปซื้อลูกกวาดงามาให้เดี๋ยวนี้”
พูดจบ เขาก็หันไปบอกชิงเทียนว่า “ชิงเทียน ป้าสี่เผลอกินลูกกวาดงาของหลานไปโดยไม่ตั้งใจ ลุงสี่จะไปซื้อมาให้ใหม่แล้วคืนให้หลานดีหรือไม่”
เย่เหล่าซื่อเป็นน้องเล็กสุดในหมู่พี่น้อง นิสัยก็ร่าเริงที่สุด
ถึงตอนนี้จะแต่งงานแล้ว แต่ยังไม่ได้เป็นพ่ออย่างเป็นทางการ
เวลาว่างๆ อยู่บ้าน เขาก็เป็นหัวโจกเด็กๆ คอยพาเหล่าหลานๆ เที่ยวเล่น ดูแลชิงเทียนอย่างเอ็นดูเสมอมา
ดังนั้นเมื่อได้ยินเขาพูดกับตัวเองเช่นนี้ ชิงเทียนจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แม้จะยังเศร้าใจอยู่บ้าง แต่ท้ายที่สุดก็ยังกลั้นน้ำตาไว้แล้วพยักหน้า
เย่เหล่าซื่อเห็นดังนั้นก็โล่งใจ รีบหันไปหานางกั๋วเพื่อขอเงิน
นางกั๋วรู้ตัวว่าไม่ถูก แต่ในใจก็ไม่ได้ยอมง่ายๆ ยิ่งต้องควักเงินออกมา ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่
นางค่อยๆ ค้นหาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับบ่นพึมพำด้วยเสียงที่ไม่ได้เบาเท่าไรนักว่า “ก็คนในครอบครัวเดียวกัน แค่กินลูกกวาดงาไปไม่กี่ชิ้น จะใหญ่โตอะไรกันนักหนา!
“ปกติข้าไม่ชอบของหวานๆ แบบนี้หรอกนะ
“ยามนี้เห็นลูกกวาดงาแล้วอยากกิน ต้องเป็นเพราะข้าท้อง ลูกในท้องอยากกินแน่ๆ!
“อีกอย่าง ลูกในท้องข้าก็เป็นเชื้อสายตระกูลเย่ ไม่ใช่ลูกนอกคอกที่เก็บมาจากข้างนอก จะกินขนมไปไม่กี่ชิ้นยังต้องคืนอีกหรือ?”
เดิมทีอาสะใภ้ใหญ่เย่เห็นชิงเทียนพยักหน้าแล้ว กำลังจะอุ้มเด็กน้อยออกไป ไม่คิดจะยุ่งเรื่องของเย่เหล่าซื่อกับภรรยา
แต่พอจะก้าวออกจากประตูกลับได้ยินเสียงบ่นของนางกั๋ว ถูกคำว่า “ลูกนอกคอก” เข้าก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
นางยัดชิงเทียนใส่อ้อมแขนเย่เหล่าต้าแล้วหมุนตัวกลับเข้าวิ่งราวกับสายลม พุ่งเข้าไปตบนางกั๋วสองฉาดใหญ่
นางกั๋วไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนมึนงงไปชั่วขณะ
นางเงยหน้ามองอาสะใภ้ใหญ่เย่ด้วยความงงงวย แล้วสัมผัสได้ถึงความเจ็บแสบร้อนวูบที่แก้ม จึงเพิ่งรู้สึกตัวว่า ตัวเองถูกตบหรือนี่?
“เจ้าช่างกล้าตบข้า!” นางกั๋วยกมือกุมแก้มขวา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
อาสะใภ้ใหญ่เย่จ้องเขม็งพร้อมกับกล่าวอย่างเด็ดขาดว่า “หากเจ้าพูดสองคำนั้นอีก ข้าก็จะตบเจ้าอีก!