คืนวันนั้น บ้านหลายหลังในหมู่บ้านต่างดับไฟเร็วผิดปกติ
เหล่าเด็กๆ ถูกผู้ใหญ่ไล่ให้เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ
พอเด็กๆ หลับกันหมดแล้ว บรรดาชายหญิงที่ได้กินเนื้อกวางต่างก็เริ่มกิจกรรมยามราตรีของตัวเอง
แต่ในเวลานี้ หวังต้าหลงกลับไม่ได้มีความคิดแบบนั้นแม้แต่น้อย กลับรู้สึกทรมานเป็นอย่างยิ่ง
คืนวานเขาตกน้ำแล้วถูกน้ำพัดไปท้ายน้ำ ตัวเปียกปอนคลานอยู่บนริมตลิ่งครึ่งวันกว่าจะมีคนในหมู่บ้านพบแล้วหามกลับมา ถูกความหนาวเล่นงานก็เริ่มมีไข้ขึ้นมา
แต่ถึงจะมีไข้ คืนนั้นเนื้อกวางเขาก็กินไม่ลดลงแม้แต่น้อย
นางหลิวพูดแล้วว่าเป็นเนื้อที่ซื้อมาให้เขาบำรุงร่างกาย เขาจะไปเกรงใจทำไม
เนื้อกวางสองชั่ง นางหลิวกินไปแค่สองชิ้น ที่เหลือสองพี่น้องกินกันหมดเกลี้ยง
ในนั้นหวังต้าหลงกินมากที่สุด เกินครึ่งเข้าไปอยู่ในท้องเขา
แต่ตอนกินมีความสุขแค่ไหน กลางคืนก็ทรมานแค่นั้น
เขารู้สึกว่าในท้องเหมือนมีเตาไฟถูกยัดเข้าไป ร้อนจากข้างในแผดเผาจนทรมาน
นางเจียงหลับไปแล้ว กลับถูกหวังต้าหลงเตะจนตื่น
“เกิดอะไรขึ้น?” นางเจียงตกใจ ลุกขึ้นพรวดเดียว
หวังต้าหลงพูดอย่างหงุดหงิด “อีแม่บ้านใจดำ ข้าจะทรมานตายอยู่แล้ว เจ้ากลับหลับได้สบายใจ!”
“ทรมาน?” นางเจียงรีบจุดตะเกียงแล้วเข้ามาดูอาการหวังต้าหลง
เห็นเพียงเขาใบหน้าแดงก่ำ บนหัวบนตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ
นางเจียงยื่นมือแตะหน้าผากเขา ร้อนราวกับไฟ
“นี่มันไข้ขึ้นหนักกว่าเดิมชัดๆ!” นางเจียงลุกขึ้นพูด “ข้าไปหาน้ำมาเช็ดตัวให้เจ้า”
“ข้าจะทรมานตายอยู่แล้ว เช็ดตัวอะไรกัน!” หวังต้าหลงตะคอก “เจ้ารีบไปตามหมอมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
บ้านเก่าของนางหลิวเล็กกว่าบ้านตระกูลเย่ไม่รู้เท่าไหร่ มีเพียงเรือนหลักสามห้องกับห้องข้างสองห้อง
ตอนนี้นางหลิวพาหลานอยู่ห้องตะวันออก หวังต้าหลงกับภรรยาพาชุนฮวาอยู่ห้องตะวันตก หวังต้าหูอยู่ห้องข้างคนเดียว
หวังต้าหลงอาละวาด ปลุกชุนฮวาที่นอนอยู่ปลายเตียงให้ตื่นก่อน
ชุนฮวาร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงเบา
นางเจียงตอนนี้ไม่มีเวลามาปลอบเด็ก รีบลงจากเตียงเตรียมไปบ้านตรงข้ามเรียกแม่สามีมาดูสถานการณ์
จริงๆ แล้วนางหลิวถูกปลุกให้ตื่นแล้ว แต่ไม่รู้ว่าหวังต้าหลงกับภรรยาทะเลาะอะไรกัน คิดว่าเป็นแค่เรื่องทะเลาะเบาะแว้งธรรมดา