เย่เซี่ยงซิ่นเรียกเสี่ยวเอ้อเข้ามา แล้วบอกให้สั่งอาหารเพิ่มอีกสองสามอย่าง
อาสะใภ้ใหญ่เย่รีบถามว่าพวกเขาสั่งอาหารอะไรไปบ้าง
“คุณชายท่านนี้สั่งหมูเส้นผัดซอสปักกิ่ง ไก่ผัดซอสกงเป่า ขาหมูตุ๋นน้ำตาลกรวด และลูกชิ้นสี่มงคลขอรับ”
อาสะใภ้ใหญ่เย่ได้ยินว่าล้วนเป็นอาหารเนื้อ จึงกล่าวว่า “เช่นนั้นขอผัดผักดองหิมะอีกจานกับผักกาดดองมัสตาร์ดหนึ่งที่”
เย่จวนเอ๋อร์รีบกล่าวว่า “อยากกินอะไรก็สั่งเถิด อย่าประหยัดเงินให้ข้า”
“ท่านน้า ไม่ใช่ว่าข้าจะประหยัดเงินให้ท่าน แต่พวกเราจะกินแต่เนื้ออย่างเดียวไม่ได้ ต้องกินทั้งเนื้อทั้งผักให้สมดุลกันด้วย
“อีกอย่าง พวกเรามีกันไม่กี่คน อาหารก็พอแล้ว ไม่ต้องสั่งเพิ่มอีกจริง ๆ”
ระหว่างรออาหาร เย่เซี่ยงซิ่นอดถามไม่ได้ในที่สุด “ท่านแม่ เมื่อครู่ท่านพ่อบอกว่าที่บ้านมีเรื่องน่ายินดี แถมยังอุบไว้ไม่ยอมบอก ข้าอยากรู้ว่าเรื่องอะไรกันแน่”
“น้องชายเจ้าได้รับเลือกจากตระกูลฉิน บัดนี้ไปเป็นลูกมือที่ร้านในเมืองหลวงแล้ว” พอเย่จวนเอ๋อร์เอ่ยถึงเรื่องนี้ก็ยิ้มจนแก้มปริ
เดิมทีคนที่นางเป็นห่วงที่สุดก็คือลูกชายคนเล็กผู้นี้ เรียนหนังสือก็เรียนไม่เข้าใจ จะให้ทำสิ่งอื่นก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี เขากลับชอบของเก่าของโบราณเป็นชีวิตจิตใจ สิ่งเช่นนี้จะเป็นของที่ครอบครัวอย่างพวกเขาจะเล่นหาได้ที่ไหน
เคราะห์ดีที่บัดนี้ได้พบผู้สูงศักดิ์อย่างคุณชายน้อยฉิน ทั้งยังจัดหาหนทางที่เขาชอบให้ เย่จวนเอ๋อร์จะไม่ยินดีได้อย่างไร
หลายวันมานี้นางแอบกราบไหว้เทพเซียนทั่วทั้งสวรรค์ในใจไปแล้ว ไม่ว่าจะองค์ใดก็ขอให้คุ้มครองครอบครัวตนและเย่เซี่ยงเหลย
“ตระกูลฉินไหนหรือ?” ตอนแรกเย่เซี่ยงซิ่นนึกว่าเป็นครอบครัวในอำเภอ แต่พอไล่นึกดูก็ยังนึกไม่ออกว่าเถ้าแก่ร้านใดในอำเภอแซ่ฉิน
“ตระกูลฉินแห่งเมืองหลวงน่ะ!” เย่จวนเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ก็คือตระกูลของใต้เท้าฉินที่นำทหารมาตั้งค่ายในอำเภอเพื่อปราบโจรอยู่ในยามนี้”
แววตาของเย่เซี่ยงซิ่นหม่นลงฉับพลัน มือขวากำตะเกียบบนโต๊ะแน่น
“ตระกูลฉินแห่งเมืองหลวงหรือ? เหตุใดเซี่ยงเหลยจึงได้รับเลือกจากพวกเขาได้?”
พอได้ยินเขาถาม เย่จวนเอ๋อร์ก็เล่าที่มาที่ไปของเรื่องนี้อย่างละเอียด