เย่จวนเอ๋อร์หิ้วเนื้อเดินกลับบ้าน ระหว่างทางเรียกสายตาจากชาวบ้านในหมู่บ้านไม่น้อย
ต้องรู้ว่า วันที่เย่จวนเอ๋อร์ใช้ชีวิตอยู่นั้น ไม่เคยถือว่าร่ำรวยเลยสักครั้ง
ลูกชายคนโตของนางไปเป็นลูกมือในอำเภอ ถึงตอนนี้ยังไม่พ้นช่วงฝึก
แม้จะได้กินได้อยู่กับนายจ้าง แต่ทั้งยังช่วยบ้านทำงานไม่ได้ ไม่มีค่าแรง แถมในเทศกาลสำคัญและวันเกิดนายยังต้องหาของไปกำนัลอีก
ลูกชายคนรองยังเรียนอยู่ที่สำนักหนังสือ ค่าครูและของกำนัลในเทศกาลสำคัญและวันเกิดนายก็เป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่น้อยเลยทีเดียว
ดังนั้นเย่จวนเอ๋อร์จึงมัธยัสถ์เป็นอย่างมาก ไม่ใช่เทศกาลสำคัญก็ไม่กล้าซื้อเนื้อกินง่าย ๆ
ต่อให้เป็นปีใหม่ ก็ไม่เคยเห็นนางทุ่มเทใหญ่โตซื้อเนื้อมากมายขนาดนี้มาก่อน
ไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาคุยด้วย
“จวนเอ๋อร์ เนื้อชิ้นนี้ของเจ้าดีจริง ๆ ยิ่งกว่าชิ้นของข้าอีก!”
“ได้ซื้อมาถือว่าไม่เลวแล้ว ข้าไปช้า ตอนไปถึงเนื้อสามชั้นขายหมดพอดี!”
“จวนเอ๋อร์เอ๋ย ทำไมเจ้ายังซื้อซี่โครงมาอีกเล่า ควรซื้อเนื้อสามชั้นให้หมดสิ”
“ใช่แล้ว ซี่โครงทั้งผอมทั้งมีกระดูก สู้เนื้อสามชั้นไม่คุ้ม”
เย่จวนเอ๋อร์ได้ยินก็พูดด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อยว่า “ที่ไหนข้าเป็นคนซื้อเล่า พวกเจ้ายังไม่รู้จักข้าอีกหรือ ข้าไก่เหล็กตัวนี้ จะยอมควักเงินซื้อหรือ?”
ทุกคนได้ยินนางพูดหยอกล้อตัวเองก็พากันหัวเราะ
แต่ถ้าไม่ใช่ซื้อ เนื้อมากมายขนาดนี้ อีกอย่าง...
เย่จวนเอ๋อร์มองสีหน้าทุกคน พูดอย่างภูมิใจว่า “นี่คือหลานชายข้าหอบมาให้!”
“จริงหรือเปล่า?”
“เจ้าอย่าหลอกข้าสิ?”
เย่จวนเอ๋อร์กล่าว “พวกเจ้าลองดูให้ดี เนื้อสามชั้นชิ้นนี้หนักตั้งสองจินกว่า ซี่โครงสามจินยังเอียงปรี่ ที่ล้วนเป็นชิ้นดี เอารวมกันก็ต้องเป็นสองร้อยอีแปะขึ้นไป
“ตอนนี้ยังไม่ถึงการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ครอบครัวข้าแทบคว่ำหม้อไม่ได้ทำกับข้าว ต่อให้ข้ายอมซื้อก็ซื้อไม่ไหวนี่!”
“ทั้งหมดนี้หลานชายเจ้าส่งให้เจ้าหรือ?”
แววตาของหญิงหลายคนล้วนฉายความอิจฉา
“ใช่แล้วน่ะสิ เก็บชิ้นดีที่สุดไว้ให้ข้าก่อนล่วงหน้า
“ข้าบอกว่าไม่เอา เขาดันยืนยันจะให้ บอกว่าข้าช่วยเขาจัดการขายเนื้อกวาง นี่คือสิ่งที่ข้าสมควรได้