“เจียงหวาน มองอะไรอยู่ล่ะ” หัวหยานก้มสายตาลงมอง เห็นหูของเธอแดงก่ำราวกับล็อบสเตอร์โบสตันนึ่งสุก
เห็นชัด ๆ ว่าสายตาเธอไม่อยู่นิ่งแท้ ๆ ยังจะรู้สึกเขินอีกเหรอ?
เจียงหวานถูกจับได้คาหนังคาเขา ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับหัวหยานอย่างไร จึงเตรียมจะหนีหัวซุกหัวซุนอีกครั้ง แต่คราวนี้หนีไม่สำเร็จ
หัวหยานคว้าข้อมือเธอไว้ ดึงคนกลับมา “จะหนีอีกแล้วเหรอ? ครั้งก่อนทำเสร็จก็ยกกระโปรงหนี คราวนี้มองเสร็จก็หนีอีก? หืม?”
เจียงหวานดึงมือกลับ “ฉะ...ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ฉันเลี้ยงคุณกินเสี่ยวเซี่ยนก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”
หัวหยานปล่อยมือเธอ “แค่หยอกเล่นน่ะ จะปล่อยให้คุณเสียเงินจริง ๆ ได้ยังไง เจียงอวี้ไป๋บอกว่าจะเลี้ยงข้าวคุณ ถือว่าเป็นการขอโทษคุณ เขาจองโต๊ะไว้ที่ร้านอาหารแถวนี้แล้ว”
“เจียงอวี้ไป๋คือใคร?”
“คนที่ชนคุณเมื่อกี้ไง คุณบาดเจ็บแล้วทั้งคน ถ้าไม่รีดข้าวเขาสักมื้อก็ดูไม่เหมาะสม”
เดิมทีมื้อกลางวันวันนี้หัวหยานก็ตั้งใจจะกินกับเจียงอวี้ไป๋อยู่แล้ว แต่เจียงอวี้ไป๋ชนเจียงหวานจนบาดเจ็บ ในฐานะเจ้านาย เขาก็ต้องออกหน้าแทนเธอสักหน่อย
“ไม่จำเป็นขนาดนั้นหรอกมั้ง เขาก็ไม่ได้ตั้งใจ”
“จำเป็นสิ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ อีกสิบห้านาทีเจอกันที่หน้าลิฟต์”
เจียงหวานจำใจตอบตกลง
ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เจียงหวานอาบน้ำแล้วถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอกับหัวหยานมีปฏิสัมพันธ์นอกเวลางานมากขึ้นเรื่อย ๆ
เดิมทีคิดว่าหลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะยังคงเป็นเจ้านายกับลูกน้องที่เย็นชาต่อกันเหมือนเดิม...
แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเธอได้เพิ่มไวแชตส่วนตัวของหัวหยาน แถมยังไปสระว่ายน้ำเดียวกับเขาอีก