“บอสอยากคุยอะไรกับฉันหรือคะ”
ในรถ เจียงหวานมองเขาด้วยสายตาฉงน
เธอกับหัวหยานไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันตามลำพังเป็นพิเศษ แต่ท่าทางของหัวหยานดูจริงจังผิดปกติ ไม่น่าจะเป็นเรื่องเล็ก
หัวหยานไม่ตอบ เขาคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วถามว่า “จะไปซูเปอร์มาร์เก็ตไหน”
“เฮ่ยหม่าแถวบ้านฉันค่ะ คุณขับไปทางบ้านฉันก่อนได้เลย”
หัวหยานสตาร์ตรถ ค่อย ๆ ขับออกจากใจกลางเมืองที่แออัด
“ปกติมีงานอดิเรกอะไรบ้าง” หัวหยานถาม
“ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ ฉันเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว เพื่อนก็มีแค่สองสามคน ปกติชอบว่ายน้ำค่ะ”
“อืม... ช่วงไม่กี่ปีมานี้มีแผนเรื่องงานยังไงบ้าง คิดจะอยู่กรุงปักกิ่งต่อไปหรือเปล่า”
พอได้ยินผู้บังคับบัญชาถามเรื่องแผนการทำงาน เจียงหวานก็เผลอวางท่าทางให้เรียบร้อยขึ้นโดยสัญชาตญาณ เธอนั่งตัวตรงราวกับกำลังสัมภาษณ์งาน “ฉันวางแผนจะตั้งหลักอยู่ที่กรุงปักกิ่งค่ะ เป้าหมายปีนี้คือได้เข้าทำงานที่หัวเสี่ยให้สำเร็จ ภายในหนึ่งปีจะได้มีส่วนร่วมในงานหลักของโครงการระดับสิบล้าน ภายในสามปีจะรับผิดชอบโครงการได้ด้วยตัวเอง แล้วภายในห้าปีจะเลื่อนขึ้นสู่ระดับ M ค่ะ”
“ผู้บริหารระดับ M ของหัวเสี่ยมีเจ็ดระดับ ได้แก่ หัวหน้างาน ผู้จัดการแผนก ผู้อำนวยการ ผู้จัดการทั่วไป รองประธาน ประธาน และประธานกรรมการ เป้าหมายระดับ M ภายในห้าปีของคุณคือระดับไหน ระบุให้ชัดหน่อย”
“อย่างน้อยก็หัวหน้างานค่ะ... แต่เป้าหมายในใจคือผู้อำนวยการค่ะ”
“คุณตั้งเป้าหมายให้ตัวเองไว้ต่ำไปหรือเปล่า เจียงหวาน”