เจียงหวานรู้ว่าหัวหยานกำลังล้อเล่นกับเธอ
ตอนที่หัวหยานอยากนอนกับเธอจริง ๆ แววตาของเขาจะดุราวกับพร้อมจะกลืนกินคน
เหมือนเมื่อคืนนี้
ตอนนี้แววตาของเขากลับเรียบเฉย ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มงดงาม เขาแค่อยากดูว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
เจียงหวานตั้งใจขู่หัวหยาน
“เขาว่ากันว่าถ้านอนด้วยกันบ่อย ๆ จะเกิดความรู้สึกต่อกัน คุณไม่กลัวเหรอว่าฉันจะชอบคุณ แล้วตามตื๊อคุณไม่เลิก?”
คนที่มีสถานะอย่างหัวหยานย่อมไม่อยากถูกผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยตามตื๊อแน่นอน
“ฉันรับมือยากนะ” เจียงหวานเสริม
“ก็ตามตื๊อสิ” หัวหยานตอบ
ได้ยินดังนั้น รูม่านตาของเจียงหวานหดวูบ
เอ๊ะ?
ผู้ชายคนนี้ทำไมไม่เล่นตามกติกา?
กำลังเล่นเกมกับเธออยู่เหรอ?
“ถ้าอย่างนั้นถึงตอนนั้นฉันจะเรียกร้องทั้งสถานะทั้งเงิน แถมยังให้คุณยกกลุ่มหัวฉื่อให้ฉันด้วย คุณกลัวไหมล่ะ?”
หัวหยานหัวเราะ “ยังไงฉันก็ให้ไหว จะกลัวอะไร?”
เจียงหวานฮึดฮัดสองครั้ง “ปากผู้ชายนี่เชื่อไม่ได้จริง ๆ”
ไม่สนุกเลย หัวหยานเจ้าเล่ห์แสนกล เขารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่มีทางทำแบบนั้น ทั้งยังรู้ว่าเธอไม่มีทางได้อะไรมาอยู่ดี ถึงได้พูดจาหวานหูได้สบายปาก
“ดูเหมือนคุณจะมีประสบการณ์นะ เคยคบผู้ชายมากี่คน?”
เจียงหวานไม่อยากเป็นฝ่ายเสียเปรียบ จึงชูมือขวาขึ้น เหยียดนิ้วทั้งห้าตรงแน่ว “ห้าคน”
“ไม่เบาเลยนี่”
“พอกันนั่นแหละ”
ทั้งสองคุยโต้ตอบกันไปมา คำพูดครึ่งจริงครึ่งเท็จ