เจียงหวานตัวแข็งทื่อ สีหน้าก็ดูเหม่อลอยไปชั่วขณะ
หัวหยานบีบไหล่เธอแรง ๆ เป็นสัญญาณให้เธอร่วมมือ
เจียงหวานจึงทำได้เพียงยิ้มแล้วพยักหน้า “สวัสดีค่ะ คุณก็มาว่ายน้ำเหมือนกันเหรอคะ”
หญิงสาวกวาดตามองเจียงหวานตั้งแต่หัวจรดเท้า “ใช่ค่ะ คุณก็เป็นสมาชิกที่นี่เหมือนกันเหรอคะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลย”
“อ๋อ ฉันเพิ่งสมัครบัตรใหม่ วันนี้เพิ่งมาครั้งที่สองค่ะ” เจียงหวานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “หัวหยานพาฉันมาค่ะ เขาบอกว่าชอบสิ่งอำนวยความสะดวกที่นี่มาก”
หัวหยานลดมือลง แล้วฉวยโอกาสจับมือเจียงหวานประสานนิ้วเข้าด้วยกัน “ขอโทษนะครับ ตอนนี้ผมต้องไปกินข้าวกับแฟนแล้ว ไว้คราวหน้ามีเวลาค่อยคุยกัน”
เจียงหวานสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของหัวหยาน ร้อนเหมือนคืนนั้นไม่มีผิด
หัวหยานลากเธอมาจนถึงรถ เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าให้ เจียงหวานเข้าไปนั่งแล้ว เขาก็ก้มตัวลงมาช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ
ช่างดูใกล้ชิดคลุมเครือเหลือเกิน......
ใบหูของเจียงหวานแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
จากนั้นบูกัตตี้สีดำก็ส่งเสียงคำรามกึกก้องอย่างโอ่อ่า ก่อนขับออกจากลานจอดรถไป
เจียงหวานเอ่ยว่า “เจ้านายส่งฉันลงที่สถานีรถไฟใต้ดินแถวนี้ก็พอค่ะ”
“ผมเลี้ยงข้าวคุณ”
“เอ๊ะ? ไม่ค่อยเหมาะมั้งคะ.......”
หัวหยานพูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ แฝงความเอาแต่ใจอยู่บ้าง “คุณช่วยผม ผมก็เลี้ยงขอบคุณ ไม่เห็นจะไม่เหมาะตรงไหน”
“แค่เรื่องเล็กน้อยเองค่ะ เจ้านายไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”
“ไม่ใช่ว่าชอบกินกระดูกซี่โครงแกะเหรอ ผมจะพาไปร้านเก่าแก่ชื่อดังร้านหนึ่ง”
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบคะ” เจียงหวานเคยกินแค่ครั้งเดียว แถมยังกินที่โรงอาหารบริษัทด้วย