เจียงหวานปากไวเกินไป เพิ่งพูดจบก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที
เธอกินจนเพลิน แถมยังอารมณ์ดี ความระแวดระวังที่มีต่อหัวหยานจึงลดลง ถึงได้พูดหยอกล้อออกไปอย่างไม่ยั้งคิด
แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเธอคือหัวหยานนะ เป็นเจ้านายของเธอ เป็นเจ้านายใหญ่ตัวจริง
เจียงหวานเอ๊ย ล้อเล่นกับเจ้านายแบบนี้ เธอกินกระดูกซี่โครงแกะจนเมาแล้วหรือไง
“งั้นฉันก็เก่งใช้ได้เลยนะ ยิงนัดเดียวเข้าเป้า” หัวหยานรับมุกต่อทันที
เจียงหวาน: “.......”
“เจ้านายคะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจล้อเล่นกับคุณ อย่าเก็บไปคิดเลยนะคะ วันนั้นฉันกินยาแล้ว ไม่มีทางทำให้คุณมีลูกนอกสมรสหรอกค่ะ”
เจียงหวานรู้ว่าตระกูลร่ำรวยกลัวที่สุดคือผู้หญิงอุ้มลูกนอกสมรสมาถึงบ้านเพื่อแย่งทรัพย์สิน เธอจึงรีบแสดงจุดยืน ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว
หัวหยานเห็นหางที่เพิ่งเผยออกมาเมื่อครู่หดกลับไป แล้วเธอก็กลับมาเป็นพนักงานซื่อสัตย์เรียบร้อยคนเดิม เขาถอนหายใจเบา ๆ ในใจ
เป็นเด็กดีที่หยอกเล่นด้วยไม่ค่อยได้จริง ๆ
หัวหยานหัวเราะเสียงต่ำอย่างเจ้าเล่ห์ “งั้นก็น่าเสียดายแย่”
“หา?” เจียงหวานเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ แล้วก็สบเข้ากับแววตาคลุมเครือของหัวหยาน “เสียดายอะไรคะ”
“เสียดายที่ไม่ได้เป็นพ่อคน”