“เถ้าแก่ครับ นอนเต็นท์เดียวกันแบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งครับ?”
เจียงหวานครุ่นคิดในใจ: ถึงจะเร้าใจ แต่ก็เสี่ยงจะเลยเถิดได้ง่าย
เธอมาทำงานล่วงเวลาเพื่อหาเงิน ไม่ได้มาเสพความหล่อของผู้ชาย
เจียงหวานเป็นพวกใจคิดแต่กายอยู่ในโอวาท จินตนาการได้ แต่ไม่ลงมือ
แต่ถ้าชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องเดียวกัน โดยเฉพาะในเต็นท์เล็ก ๆ แบบนี้ ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด เกรงว่าแม้แต่เสียงหายใจของกันและกันก็คงได้ยินชัด แรงยั่วยวนแบบนี้...เจียงหวานเองก็ไม่มั่นใจว่าจะหักห้ามใจไหวหรือเปล่า
วิธีที่ดีที่สุดก็คือกันสิ่งยั่วยวนออกไปให้พ้น
หัวหยานกล่าวว่า “ผมก็ไม่อยากเหมือนกัน ช่วงวันหยุดวันชาตินี่คนเยอะจนล้น โครงการแคมป์ปิ้งจองเต็นท์กับบ้านไม้หลังเล็กเต็มหมดแล้ว เต็นท์หลังนั้นผมเอามาเอง”
ไม่น่าแปลกใจที่วันนี้หัวหยานขับรถออฟโรดคันใหญ่มา
“แล้วโรงแรมล่ะคะ?”
“เต็มหมดแล้ว”
“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”
หัวหยานกล่าวว่า “ครึ่งเดือนก่อนวันหยุดวันชาติ กู้หลิงทยอยใช้เงินสิบล้านหยวนทำโฆษณาและซื้อกระแส เพราะงั้นกระแสช่วงวันหยุดวันชาตินี้ถึงมีราคาสูงมาก นี่ก็เป็นเหตุผลที่ผมรีบทำร้านลูกปัดประกอบให้เสร็จ เงินต้องใช้ให้ถูกจุด โดยเฉพาะเงินของลูกค้า”
คราวนี้กู้หลิงทุ่มเงินก้อนใหญ่ เรียกได้ว่าทุ่มหมดหน้าตัก หัวหยานรู้ว่าเขาคงประคองตัวต่อไปได้อีกไม่นาน
ปราสาททรายเป็นจุดขายทางการตลาดที่ใหญ่ที่สุดในช่วงวันหยุดวันชาติ ตอนนี้ผลตอบรับก็ดี แต่เน้นกลุ่มครอบครัวเป็นหลัก ส่วนร้านลูกปัดประกอบมุ่งเจาะกลุ่มวัยรุ่นที่มาคนเดียว ต้องเดินสองทางควบคู่กัน ถึงจะใช้กระแสได้อย่างคุ้มค่าที่สุด
หัวหยานกล่าวว่า “ถึงร้านลูกปัดประกอบจะช่วยเพิ่มอัตราการสมัครสมาชิกของโครงการได้แค่ 1% ช่วงวันหยุดวันชาติมีลูกค้าวันละสองพันคน ก็เท่ากับสมาชิกใหม่ยี่สิบคน บัตรรายบุคคลปีละสามหมื่นหกพันหยวน ก็เป็นเงินเจ็ดแสนสองหมื่นหยวนแล้ว”