“กระต่ายน้อยเจียง?”
“หืม?”
“สายตาแอบมองอะไรอยู่อีกแล้ว?”
เจียงหวานเงยหน้าพรวด สายตาที่เต็มไปด้วยพิรุธสบเข้ากับดวงตาดำลึกล้ำของหัวหยาน “ฉันมองพื้นอยู่ค่ะ”
“อย่างนั้นเหรอ?”
หัวหยานค่อย ๆ ก้าวเข้ามา ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขน “พื้นมีอะไรน่ามองขนาดนั้น?”
กลิ่นอายจากตัวเขาอบอวลเต็มปลายจมูกเจียงหวานในพริบตา อุณหภูมิร่างกายที่ร้อนกว่าคนทั่วไปแผ่กลืนเธอไปทั้งตัว
สติของเจียงหวานถูกดึงไปจนหมด เธอไม่คิดจะแก้ตัวอีก “คุณแต่งตัวแบบนี้ ฉันควบคุมสายตาตัวเองยากนะคะ”
หัวหยานจงใจแอ่นเอวเล็กน้อย ให้เธอได้สัมผัส
“มองอย่างเดียวจะไปสนุกอะไรเท่าลองใช้จริงล่ะ หืม?”
เจียงหวาน:!
เธอแค่มีใจใฝ่ปรารถนา ชอบมอง ไม่ได้แปลว่าเธอจะกล้าลงมือจริงเสียหน่อย
เจียงหวานแนบแก้มกับแผงอกของหัวหยาน สัมผัสจังหวะหัวใจที่เต้นอย่างแข็งแรงเปี่ยมพลังของชายหนุ่ม รวมถึงช่วงเอวที่ขยับขึ้นลงอย่างหนักแน่นตามจังหวะหายใจ จิตใจของเธอแตกสลายไปเพียงครึ่งวินาที ก่อนจะถอนตัวออกจากอ้อมกอดแสนเย้ายวนนั้น
“เจ้านายคะ คุณจะนอนที่นี่จริง ๆ เหรอคะ?”
“ทำไม? อยากให้ฉันไปนอนกลางแจ้งบนสนามหญ้าเหรอ?”
“เปล่าค่ะ...” เจียงหวานชี้ไปที่เตียงลม “มีเตียงอยู่แค่เตียงเดียวนะคะ”
“ถึงเตียงจะไม่ใหญ่ แต่ถ้าเรากอดกันแน่น ๆ ก็น่าจะนอนได้”
“ไม่ดีมั้งคะ เจ้านาย...”
หัวหยานก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ปลายเท้าจรดกับปลายเท้าของเจียงหวาน “ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย ไม่ดีตรงไหน?”
เจียงหวานถอยหลังไปครึ่งก้าว “ทำไมคุณถึงเอาแต่ตื๊อฉันคนเดียวล่ะคะ คุณรวยขนาดนี้ จะหาผู้หญิงสวยแบบไหนไม่ได้บ้าง”
“ฉันต้องการเธอ” หัวหยานก้าวเข้ามาอีกก้าวใหญ่ แววปรารถนาในดวงตาหนักแน่นน่าหวั่นใจไม่ต่างจากคืนนั้น เขาเอ่ยทีละคำ “ฉันต้องการแค่เธอคนเดียว เจียงหวาน”