เจียงหวานเพลิดเพลินกับการจัดของอยู่นานเกือบชั่วโมง จู่ ๆ ก็มีหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
เจียงหวานนึกว่ามีลูกค้ามา จึงรีบพูดว่า “ร้านเรายังไม่เปิดนะคะ~”
โจวอิงเดินเข้ามาอธิบาย “พวกเขามาทำงานพาร์ตไทม์ครับ คุณกู้ จัดงานให้พวกเขาได้เลย”
กู้หลิงพยักหน้า “เจียงหวาน คุณจัดการเลย”
“ได้ค่ะ”
มีเด็กผู้หญิงทั้งหมดแปดคน เด็กผู้ชายสองคน ทุกคนแต่งตัวเรียบง่าย ดูมีชีวิตชีวาสมวัย
“พวกคุณแค่แยกลูกปัดประกอบตามสีแล้วเก็บใส่กล่องใสใบเล็กพวกนี้ก็พอ ง่ายแค่นี้เอง”
นักศึกษาหลายคนจับกลุ่มกันแล้วเริ่มลงมือทันที
หัวหยานกำลังใช้โทรศัพท์ทำงานอยู่บนโซฟา โจวอิงจึงเดินเข้าไปหา
“ประธานฮัว คนทำพาร์ตไทม์มาครบแล้วครับ เดี๋ยวผมคอยดูแลเอง ประธานไปพักเถอะครับ”
หัวหยานตอบรับสั้น ๆ แต่ยังไม่รีบลุกขึ้น
วันนี้เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำกับกางเกงขายาวลำลองสีเทา ไหล่กว้างเอวคอด ขายาวเป็นพิเศษ พอนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาสีชมพูแล้วดูขัดตา แต่ก็เซ็กซี่เหลือเกิน
แม้จะเพียงก้มหน้าอยู่เงียบ ๆ แต่ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นนั้น แค่เหลือบมองครั้งเดียวก็ทำให้คนจดจำได้อย่างแม่นยำ
เด็กสาวหลายคนกระซิบกระซาบกัน เจียงหวานฟังไม่ชัดว่าพวกเธอพูดอะไรกัน แต่ก็พอเดาเนื้อหาได้
ช่วยไม่ได้ หัวหยานเป็นคนที่โดดเด่นสะดุดตาถึงขนาดนั้น
เด็กสาวคนหนึ่งขยับเข้ามาถามเจียงหวาน “คุณก็มาทำพาร์ตไทม์เหรอ เรียนมหาวิทยาลัยไหน?”
“ฉันเรียนมหาวิทยาลัยจิงต้า” เจียงหวานตอบ
เด็กสาวชูนิ้วโป้งให้ “เก่งมาก!”
เธอนั่งขัดสมาธิลงข้าง ๆ แล้วคุยไปจัดของไป
“ได้ชั่วโมงละเท่าไหร่เหรอ?”
“ฉันไม่ได้ทำพาร์ตไทม์ ฉันเป็นเด็กฝึกงาน ตอนนี้กำลังทำงานล่วงเวลาอยู่”
“อ๋อ! งั้นก็เรียนปีสี่แล้วสินะ”
“อืม”
“ผู้ชายที่นั่งบนเก้าอี้คนนั้นเป็นเจ้าของร้านเหรอ หล่ออยู่นะเนี่ย”