ผู้มาเยือนเป็นหญิงสาวสง่างามและดูมีการศึกษา อายุราวสามสิบกว่า
เจียงสือซวี่แนะนำว่า “ถังถัง คนนี้คือช่างซ่อมแซมฝีมือชั้นยอดที่ฉันแนะนำให้เธอรู้จัก หลู่ซินรั่ว”
แววตาของชูถังฉายประกายยินดี เดิมทีเธอนึกว่าช่างซ่อมแซมฝีมือชั้นยอดที่เจียงสือซวี่พูดถึงเป็นชายชราสักคน ไม่คิดว่าจะเป็นสาวงามขนาดนี้
ชูถังลุกขึ้นเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายสองสามก้าว แล้วยื่นมือไปจับมือด้วยสีหน้าตื่นเต้น “อาจารย์หลู่ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อร่วนชูถัง ตุ๊กตากระเบื้องของฉันต้องฝากคุณแล้วนะคะ”
“พรวด—” หลู่ซินรั่วกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เธอมองชูถังด้วยดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “อาจารย์หลู่เหรอ? นึกว่าซอฟต์แวร์กำจัดไวรัสเสียอีก”
ร่วนชูถังเองก็เพิ่งรู้ตัว จึงรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองอย่างยิ่ง
ทำไมถึงพูดผิดไปได้ล่ะ
ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นสาวงามแท้ ๆ กลับเรียกเสียเหมือนซอฟต์แวร์กำจัดไวรัสไปได้
“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ฉันพูดผิดไป” ชูถังรีบขอโทษ
“ไม่เป็นไร” หลู่ซินรั่วยังคงยิ้ม พลางเหลือบมองเจียงสือซวี่ “นิสัยคุณเย่อหยิ่งเย็นชา แถมยังเลือกมาก ก่อนมาฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าผู้หญิงแบบไหนกันที่พิชิตจอมมารอย่างคุณได้ พอได้เจอชูถัง ฉันก็เข้าใจแล้ว ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ชอบเหมือนกัน”
“อาจารย์ เชิญนั่งค่ะ” ชูถังเลื่อนเก้าอี้ออกให้
หลู่ซินรั่วนั่งลง ชูถังรินชาให้เธอหนึ่งถ้วย
“ค่อย ๆ ดื่มนะคะ”
หลู่ซินรั่วยิ้มละไม นั่งลงอย่างให้ความร่วมมือแล้วจิบชาไปหนึ่งคำ “ไม่เลว”
“ถังถัง ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ฉันจ่ายค่าจ้างให้เธอไปตั้งเยอะ เธอเป็นฝ่ายว่าจ้าง จะวางท่าหน่อยก็ได้”