บทที่ 21 ถังถังคือว่าที่ภรรยาของฉัน เป็นพี่สะใภ้ของเธอ
เจียงสือซวี่สีหน้าเย็นชา ตอบกลับว่า “เลิกกันไปนานแล้ว ตอนนี้เป็นแค่แฟนเก่า”
“คุณไม่ถือสาเหรอ?” ฉินเหยียนถามอีกครั้ง
“ใคร ๆ ก็มีอดีตกันทั้งนั้น” เจียงสือซวี่วางไพ่ลงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา “นายไม่เคยมีความรักหรือไง?”
ฉินเหยียนแตะจมูก “เคยสิ แต่นายน่ะไม่เคยมีไม่ใช่เหรอ เธอเป็นรักแรกของนาย แต่นายไม่ใช่รักแรกของเธอ นายไม่ถือสาจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่ถือสา” ดวงตาดำสนิทของเจียงสือซวี่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยน “แค่ได้อยู่กับเธอ ก็นับว่าโชคดีที่สุดแล้ว”
“โธ่ ๆ” โจวเจิ้งอันหัวเราะ “พ่อคนคลั่งรัก”
เมื่อเกมไพ่จบลง เจียงสือซวี่เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนลุกขึ้นยืน “ใกล้ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ”
วันนี้เจียงสือซวี่จัดงานเลี้ยงต้อนรับร่วนชูถัง
ใต้แสงไฟนีออนหลากสีที่เจิดจ้า รถเบนท์ลีย์สีน้ำเงินค่อย ๆ จอดลงหน้าสุดยอดโรงแรมระดับห้าดาวในเจียงเฉิง
สายลมยามค่ำพัดผ่านแผ่วเบา นำพาความเย็นมาสัมผัสผิว
ชูถังเปิดประตูรถลงมา
“ถังถัง ทางนี้!” โจวเสวี่ยลั่วยืนยิ้มอยู่หน้าโรงแรม โบกมือเรียกร่วนชูถัง
พูดจบเธอก็รีบก้าวเข้าไปหา
ด้านหลังเธอมีเฉินหยวนหยวน เพื่อนสนิทอีกคนของชูถังตามมาด้วย
“เสวี่ยลั่ว หยวนหยวน พวกเธอมากันแล้ว” ชูถังสวมรองเท้าส้นสูงหนังแกะ เดินยิ้มเข้าไปหา
“ในที่สุดก็ยอมกลับมาแล้วเหรอ?” เฉินหยวนหยวนแกล้งทำเป็นไม่พอใจ ยื่นปากมองค้อน “นึกว่าลืมพวกเราไปแล้วซะอีก”