บทที่ 11 เช่ารถมาถ่ายรูปงั้นเหรอ?
เบนท์ลีย์ คอนติเนนทัล จีที สีฟ้าธารน้ำแข็ง สีสันโดดเด่นงดงามจนร่วนชูถังตาเป็นประกาย
เธอชอบรถคันนี้มาก
ชายในชุดสูทลงจากรถอย่างนอบน้อม ก่อนยื่นกุญแจให้ร่วนชูถัง “คุณหนูร่วน นี่เป็นรถที่คุณเจียงมอบให้ครับ”
ร่วนชูถังรับกุญแจมา หัวใจพลันไหววูบเล็กน้อย
เจียงสือซวี่ใจกว้างกับเธอจริง ๆ รถคันนี้ราคาตอนออกจากศูนย์ก็เกิน 4 ล้านแล้ว
“ขอบคุณค่ะ” ร่วนชูถังกล่าวขอบคุณชายที่มาส่งรถ
“คุณหนูเกรงใจเกินไปแล้วครับ ถ้าไม่มีธุระอะไร ผมขอตัวก่อนนะครับ” ชายคนนั้นก้มศีรษะเล็กน้อย ท่าทางสุภาพนอบน้อม
“ค่ะ”
ชายคนนั้นเพิ่งจากไป ร่วนชูถังก็ได้รับสายจากเจียงสือซวี่
“รถเป็นยังไงบ้าง?” น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูสบาย ๆ ไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังถามว่าอาหารมื้อนี้ถูกปากไหม
รถราคา 4 ล้าน ในปากเขากลับฟังดูไม่ต่างจากผักกาดขาวในตลาดสด
ที่จริงแล้ว สำหรับคนในแวดวงชนชั้นเดียวกับพวกเขา การมอบของขวัญแบบนี้ให้คู่หมั้นถือเป็นเรื่องธรรมดามาก บางทีเธออาจใช้ชีวิตเรียบง่ายมาสามปีจนห่างเหินจากแวดวงเดิมไปแล้ว พอได้รับรถคันนี้จึงยังปรับตัวไม่ทัน
ร่วนชูถังตอบว่า “ฉันชอบมากค่ะ ขอบคุณนะคะพี่สือซวี่”
“ชอบก็ดีแล้ว พี่จำได้ว่าเธอชอบสีฟ้า” เสียงทุ้มต่ำของเจียงสือซวี่แฝงความอบอุ่นชวนเคลิบเคลิ้ม
ร่วนชูถังอดแปลกใจไม่ได้ “พี่รู้ได้ยังไงคะ?”
ในความทรงจำ เธอเหมือนจะไม่เคยบอกเจียงสือซวี่ว่าชอบสีอะไรนี่นา?