ร่วนชูถังยิ้มอย่างไม่ใส่ใจแล้วตอบเขา “ใช่สิ เพราะคุณไม่รู้จักฉันดีพอนี่นา”
พูดจบ เธอก็ทำหน้าทะเล้น หันไปหยอกเฉินวั่นอีกครั้ง “คุณเฉิน ไม่ถ่ายจริง ๆ เหรอคะ? ถ้าไม่ถ่าย ฉันจะขับไปแล้วนะ”
เฉินวั่นโกรธจนหน้าเขียว เธออยากถ่ายรูปจริง ๆ นะ!
แต่ร่วนชูถังนั่งอยู่ในรถ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ยอมลดทิฐิไม่ลง
“ฉันไม่เห็นอยากได้เลยสักนิด” เฉินวั่นพูดทั้งที่ปากแข็ง
“ได้เลย บ๊ายบาย!” ร่วนชูถังโบกมือให้ทั้งคู่ ก่อนเหยียบคันเร่ง รถพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว
รถเบนท์ลีย์สีน้ำเงินลับหายไปจากสายตาของทั้งสองคน
เฉินวั่นพูดอย่างขุ่นเคือง “เจ๋อชวน คุณไปชอบผู้หญิงเสแสร้งแบบนี้ได้ยังไง?”
กู้เจ๋อชวนนวดหว่างคิ้ว “เมื่อก่อนเธอไม่ได้เสแสร้งขนาดนี้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าช่วงนี้เธอเป็นอะไร ทั้งบีบให้แต่งงาน ทั้งเช่ารถ”
เฉินวั่นพูดว่า “คงเห็นว่าฉันสนิทกับคุณ เลยรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเสียคุณไปมั้ง เช่ารถก็คงอยากกลมกลืนกับแวดวงของพวกเราล่ะ”
เฉินวั่นกอดอก ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ แววตาเผยความเห็นอกเห็นใจ
“จิ๊ ๆ น่าเสียดายนะ รถเช่าก็คือรถเช่า ยังไงก็ไม่ใช่ของตัวเอง สุดท้ายก็ทำได้แค่ถ่ายรูปเท่านั้น น่าสงสารจริง ๆ”
“พอเถอะ ผมยังรู้สึกขายหน้าแทนเลย” กู้เจ๋อชวนหันหลังเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์
……
ร่วนชูถังขับรถวนอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะนำรถไปจอดที่ลานจอดรถแบบเสียค่าบริการด้านนอกเขตคฤหาสน์
เธอไม่อยากจอดรถไว้ในโรงรถของกู้เจ๋อชวน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดอกคุยกับเขา