ร่วนชูถังเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “อะไรนะ?”
กู้เจ๋อชวนคิดว่า บางทีเธออาจยังโกรธอยู่ ไม่อยากรีบมอบของขวัญชิ้นนั้นให้เขา แต่ไม่เป็นไร เขาเป็นฝ่ายยื่นบันไดให้เธอลงก่อนก็ได้
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงเล็กน้อย “เมื่อกี้ตอนอยู่ในร้าน ฉันพูดไม่ดีเอง อย่าโกรธเลยนะ”
แบบนี้คงพอแล้วใช่ไหม?
ร่วนชูถังถอนหายใจ เงยหน้ามองเขาแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันไม่ได้โกรธ”
กู้เจ๋อชวนไม่เห็นด้วย “ปากไม่ตรงกับใจ”
“คุณจะคิดยังไงก็แล้วแต่”
พอได้ยินคำพูดนี้ กู้เจ๋อชวนก็เริ่มหมดความอดทนทันที
“ร่วนชูถัง ฉันขอโทษเธอไปแล้ว ยังจะเอายังไงอีก?”
มือที่กำลังเก็บของของร่วนชูถังไม่ได้หยุดลง น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ “ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากคุณ”
กู้เจ๋อชวนจ้องเธออยู่หลายวินาที
ครู่หนึ่งต่อมา เขาถามอย่างไม่เป็นธรรมชาตินักว่า “ของขวัญล่ะ?”
ร่วนชูถังหันไปมองเขา “ของขวัญอะไร?”
“เจี่ยงอวี่โจวบอกว่าเห็นเธอซื้อนาฬิกาให้ฉัน” กู้เจ๋อชวนพูด “เธอซื้อมาเพื่อขอโทษแล้วก็เอาใจฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันกลับมาแล้ว ยังไม่คิดจะเอาออกมาอีกหรือไง?”
ร่วนชูถังกำลังจะบอกว่านั่นไม่ใช่ของที่ซื้อให้เขา กู้เจ๋อชวนก็พูดต่อเองว่า “พอได้แล้วน่า ถ้ายังงอแงต่อก็ไม่สนุกแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่วนชูถังก็หัวเราะออกมาอย่างฉับพลัน
กู้เจ๋อชวนขมวดคิ้ว “หัวเราะอะไร?”
“ที่คุณพูดน่าขำดี” ร่วนชูถังสบตาคู่นั้นที่ชวนให้หลงใหลของกู้เจ๋อชวน แล้วตอบว่า “ฉันซื้อนาฬิกามาจริง แต่ไม่ได้ซื้อให้คุณ และฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด ทำไมต้องยอมก้มหัวขอโทษคุณด้วย?”