ร่วนชูถังนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวข้างเมิ่งหย่าฉิน
เธอไม่แสดงท่าทีหวั่นไหว สบตาเมิ่งหย่าฉินด้วยแววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น “ฉันไม่เคยคิดจะแต่งเข้าตระกูลกู้”
เมิ่งหย่าฉินย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว
เธอกวาดตามองร่วนชูถังตั้งแต่หัวจรดเท้า
นี่คือผู้หญิงที่ลูกชายของเธอคบหามาสามปี
หน้าตาสะสวย ผิวพรรณสดใส บุคลิกก็ดูไม่ธรรมดา แม้จะเกิดในครอบครัวทั่วไป แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีอึดอัดขี้ขลาดหรือดูต่ำต้อยอย่างคนบ้านนอก
เมื่อครู่เธอจงใจพูดจาแบบนั้นตรงประตูเพื่อให้อีกฝ่ายอับอาย คิดไม่ถึงว่าเธอจะไม่แสดงอารมณ์เลยแม้แต่น้อย ยามพบกันก็ยังวางตัวสง่าผ่าเผย พูดจาฉะฉานเต็มไปด้วยความมั่นใจ
แต่แล้วอย่างไรล่ะ?
ก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินที่ฝันกลางวันอยากแต่งเข้าตระกูลเศรษฐี ต่อให้เสแสร้งเก่งแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่มีวันเชิดหน้าชูตาได้
น้ำเสียงของเมิ่งหย่าฉินแฝงความเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด “ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าฉันหรอก ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เธอคิดอะไรอยู่ ฉันรู้ดีหมด ฉันรู้ว่ากู้เจ๋อชวนของเรามีสาว ๆ ชอบเยอะ เธอคงหาเจอไม่ง่ายหรอกนะว่าจะได้พบคุณชายเศรษฐีรุ่นสองอย่างเขา ปกติเขาคงเปย์เธอไม่น้อยใช่ไหม?”
ร่วนชูถังตอบว่า “ฉันไม่สนใจเงินของเขา”
เมิ่งหย่าฉินได้ยินแล้วก็หัวเราะเยาะ แววตาเย็นชา “จะเสแสร้งทำไม? ปากก็บอกว่าไม่เอา แต่ก็ยังเกาะเขาไม่ปล่อย ผู้หญิงอย่างเธอฉันเห็นมาเยอะแล้ว ถ้าไม่สนใจจริง เธอจะไปคบกับเจ๋อชวนทำไม?”
ร่วนชูถังฟังแล้วอดหัวเราะไม่ได้
“คุณน้าเมิ่งหมายความว่า ลูกชายของคุณไม่มีอะไรน่าดึงดูดเลยนอกจากเงินใช่ไหมคะ?”