คืนก่อนวันขึ้นศาล
ขณะที่ร่วนชูถังกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ก็ได้ยินเสียงของบางอย่างตกแตกดังมาจากห้องนอน
เธอรีบล้างฟองสบู่ออกจากตัว สวมชุดนอนแล้วออกไปดู
ในห้องนอนไม่มีใครอยู่เลย บนพื้นมีเศษเครื่องปั้นดินเผากองอยู่
ร่วนชูถังมองปราดเดียวก็รู้ว่าสิ่งที่แตกคือ ตุ๊กตาเซรามิกที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ
ตอนเธออายุ 12 ขวบ ในวันเกิดปีนั้น เธอไปกับแม่ที่ร้านทำของเอง แล้วช่วยกันระบายสีเจ้าหมาน้อยสีฟ้าอ่อน ด้านหลังยังสลักชื่อของเธอกับแม่เอาไว้ด้วย
ทันทีที่เห็นเศษซากกระจายเต็มพื้น ร่วนชูถังก็รู้สึกเหมือนเลือดลมพลุ่งขึ้นทั่วร่าง ความโกรธเข้าครอบงำเธอในพริบตา
“ใครทำ!” เธอตะโกนลั่น ก่อนพุ่งออกจากห้องนอน
“ปัง ๆ ๆ!” ร่วนชูถังเดินไปถึงหน้าห้องที่กู้เจ๋อชวนนอนอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วทุบประตูอย่างแรง
“กู้เจ๋อชวน! เฉินวั่น! ใครเข้าไปในห้องฉัน!”
ประตูห้องของกู้เจ๋อชวนเปิดออก ชายหนุ่มมองเธออย่างหงุดหงิด “ดึกดื่นป่านนี้มีอะไรอีก? ยังจะให้คนหลับใหลได้ไหม?”
หน้าอกของร่วนชูถังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเพราะความเดือดดาล แววตาดุดันราวกับจะฆ่าคน “กู้เจ๋อชวน เมื่อกี้คุณเข้าไปในห้องฉันหรือเปล่า?”
“ใครเข้าไปในห้องคุณ?” กู้เจ๋อชวนขมวดคิ้ว “อย่ามาหาเรื่องไร้สาระ เมื่อกี้ผมอ่านสัญญาอยู่ในห้องตลอด ไม่ได้ออกไปไหนเลย”
“ถ้าไม่ใช่คุณ ก็ต้องเป็นเฉินวั่น” ร่วนชูถังไม่เสียเวลาพูดกับกู้เจ๋อชวนอีก เธอหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องของเฉินวั่น
ห้องของเฉินวั่นอยู่สุดทางเดิน
กู้เจ๋อชวนเห็นร่วนชูถังเดินไปอย่างเกรี้ยวกราด ก็กลัวว่าจะเกิดเรื่อง จึงตามไปด้วย