วันที่ซูชิงอวิ้นออกจากโรงพยาบาล หิมะเพิ่งหยุดตก ฟ้าเริ่มแจ่มใส กิ่งไม้สองข้างทางขาวโพลนราวกับหยก ขณะที่ท้องฟ้าเป็นสีครามกระจ่าง
ร่วนเซ่าตงขับรถมารับซูชิงอวิ้นที่โรงพยาบาลด้วยตัวเอง ระหว่างทางสองสามีภรรยาไม่พูดจากัน บรรยากาศจึงอึมครึมกดดันอยู่บ้าง
หนูน้อยชูถังนั่งอยู่เบาะหลัง พ่นลมหายใจใส่กระจกแล้วใช้นิ้ววาดรูป ใจเต็มไปด้วยความสุข
ในที่สุดคุณแม่ก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว
หนูน้อยชูถังวาดภาพครอบครัวสามคนลงบนกระจกรถ รอยยิ้มแต้มอยู่ตรงหางตาและหว่างคิ้ว
ซูชิงอวิ้นเห็นภาพบนกระจกรถแล้วรู้สึกปวดใจจนขอบตาแดงก่ำในพริบตา
เธอหันหน้าไปแอบเช็ดน้ำตา พยายามปรับอารมณ์ก่อนฝืนยิ้มออกมา «อีกไม่กี่วันก็วันเกิดถังถังแล้ว ถังถังอยากได้ของขวัญอะไรจ๊ะ»
หนูน้อยชูถังยังคงแนบตัวอยู่กับหน้าต่าง วาดรูปพลางตอบคำถามคุณแม่ด้วยเสียงใส «คุณแม่ หนูอยากได้เจ้าหมาน้อยอบเชย»
«เจ้าหมาน้อยอบเชยเหรอ» ซูชิงอวิ้นถามเสียงอ่อนโยน «มันเป็น...เป็นสุนัขเลี้ยงหรือเปล่า แม่ไม่เคยได้ยินชื่อสายพันธุ์นี้เลย»
«ไม่ใช่ค่ะ» หนูน้อยชูถังส่ายหน้า «เป็นหมาน้อยการ์ตูน หนูอยากได้เจ้าหมาน้อยอบเชยเซรามิก หนูได้ยินเสวี่ยลั่วบอกว่ามีเวิร์กช็อปงานฝีมือเปิดใหม่แถวถนนฉางอัน เราซื้อตุ๊กตาหมาน้อยเซรามิกแบบไม่มีสีมาระบายเองได้นะคะ»
หนูน้อยชูถังหันไปมองคุณแม่ «เมื่ออาทิตย์ก่อนเสวี่ยลั่วกับพี่เจิ้งอันไปลงสีตุ๊กตาเซรามิกน่ารัก ๆ ที่นั่นมาตั้งสองตัว»
ซูชิงอวิ้นก้มหน้าลงยิ้มบาง ๆ «ได้สิ ถังถังอยากไป แม่ก็จะไปเป็นเพื่อน»
วันเกิดอายุครบ 12 ปีของชูถัง หิมะตกหนักทั่วฟ้า
ร่วนชูถังกับคุณแม่จับมือกันเดินเข้าไปในเวิร์กช็อปงานฝีมือแห่งนั้น เพราะสั่งทำเจ้าหมาน้อยอบเชยเซรามิกแบบไม่มีสีไว้ล่วงหน้าแล้ว พอไปถึงจึงไม่ต้องรอ เจ้าของร้านนำเจ้าหมาน้อยที่ทำเสร็จแล้วออกมา ชูถังกับคุณแม่ก็เริ่มลงสี