หลินจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ผู้จัดการเฉินบอกว่าเป็นงานรวมตัวของหนุ่มสาวที่ยังไม่แต่งงาน แบบนี้ก็งานดูตัวน่ะสิ?
พูดอ้อมค้อมเสียจริง
พอพูดจบ หนุ่มสาวหลายคนก็หันมามองทางหลินจือกับหลินซู
โรงงานช่างกลมีพนักงานชายเป็นส่วนใหญ่ ปีนี้ลูกสาวทั้งสองคนของตระกูลหลินเข้ามาทำงานที่โรงงาน
ไม่นานก็กลายเป็นสาวงามประจำโรงงาน ทุกคนต่างรอคอยงานสังสรรค์ครั้งนี้ หวังว่าจะได้แต่งกับสาวตระกูลหลินสักคน
ส่วนโรงงานสิ่งทอมีพนักงานหญิงเป็นส่วนใหญ่
งานสังสรรค์เช่นนี้กลายเป็นกิจกรรมประจำทุกปีไปแล้ว
ในเขตโรงงานมีคู่แต่งงานที่พบรักกันผ่านงานสังสรรค์แบบนี้ไม่น้อย
อย่างหลินเจี้ยนกั๋วกับจ้าวซิ่วเหลียน คนหนึ่งเป็นพนักงานโรงงานช่างกล อีกคนเป็นพนักงานหญิงโรงงานสิ่งทอ
ตระกูลเซี่ยที่อยู่ข้างบ้านก็เป็นแบบเดียวกัน
เซี่ยต้าซู่ทำงานที่โรงงานช่างกล ส่วนซ่งผิงทำงานที่โรงงานสิ่งทอ
เพราะอย่างนั้น ทุกปีบรรดาผู้ปกครองในโรงงานจึงให้ความสำคัญกับงานสังสรรค์นี้มาก
พอผู้จัดการเฉินพูดจบ ทุกคนก็ฮือฮาขึ้นมา ยุคนี้ไม่มีความบันเทิงอะไรให้ทำมากนัก
งานสังสรรค์นับเป็นกิจกรรมที่ครึกครื้นที่สุดของโรงงานเลยก็ว่าได้
มีทั้งของกินและการแสดง ไม่ใช่แค่หนุ่มสาวเท่านั้น แม้แต่พนักงานเก่าแก่ในโรงงานก็ยังมาร่วมสนุกด้วย
แถมยังได้ช่วยจับคู่ให้ลูกหลานที่บ้าน เป็นประโยชน์สองต่อ
หลังการประชุมยกย่องพนักงานเลิก หัวหน้าแผนกต่าง ๆ ก็เริ่มรวบรวมรายชื่อการแสดง
หลินจือกับหลินซูถูกบังคับให้ขึ้นแสดงอย่างเลี่ยงไม่ได้
เดิมทีในโรงงานก็มีแต่พวกผู้ชายหยาบกระด้าง ผู้จัดการบอกว่าหลินจือกับหลินซูเป็นสาวงามประจำโรงงาน ยังไงก็ต้องช่วยออกแรงกันหน่อย