หลินจือเหลือบมองกัวซวงเฉวียน ตอนนี้เขากำลังก้มหน้าชำเลืองมองเลขาธิการกู้
หลินจือพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง ที่วันนี้กัวซวงเฉวียนก่อเรื่องขึ้นมานั้นมีจุดประสงค์อยู่สามข้อ
ปลดหลินเจี้ยนกั๋ว เพื่อให้เซี่ยไป๋เห็น
ให้เซี่ยเจิ้งเข้ามารับตำแหน่งแทนหลินเจี้ยนกั๋ว จะได้ไม่มีเวลาตรวจสอบเรื่องชิ้นส่วนในโรงงานกับชิ้นส่วนของกรมอุตสาหกรรมการทหาร
ข้อสุดท้ายคือเขาต้องการท้าทายเลขาธิการกู้ อำนาจของผู้อำนวยการโรงงานถูกเลขานุการคณะกรรมการพรรคคอยควบคุม
เขาอยากรู้ว่าเลขาธิการกู้มีขีดจำกัดอยู่ตรงไหน
ดูว่าเขาจะล้ำเส้นได้ถึงแค่ไหน
กู้จิ่งฝูกับหลินซูคบหากัน หลินเจี้ยนกั๋วจึงกลายเป็นคนฝ่ายเลขาธิการกู้ไปโดยปริยาย
เขาต้องการใช้หลินเจี้ยนกั๋วเป็นเป้าเชือดไก่ให้ลิงดู
เดิมทีงานด้านการผลิตอยู่ในขอบเขตหน้าที่ของผู้อำนวยการโรงงานอยู่แล้ว ส่วนหลินเจี้ยนกั๋วก็เป็นหัวหน้าแผนก
คงคิดจะกำจัดคนที่ขวางหูขวางตาด้วยสินะ!
ภายในห้องประชุมเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมาขัดจังหวะในตอนนี้
ใบหน้าของหลินเจี้ยนกั๋วแดงก่ำ ผู้อำนวยการกัวเพิ่งเข้ารับตำแหน่งก็เล่นงานเขาเลยหรือ?
กว่าจะได้เป็นหัวหน้าแผนก เขาพยายามมานานกี่ปีแล้ว?
เรื่องที่เขาภูมิใจที่สุดก็คือการได้ก้าวจากชาวนาธรรมดา มาเป็นหัวหน้าแผนกของโรงงานช่างกล
กัวซวงเฉวียนคนนี้ทนเขาไม่ได้ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?
คนอื่นอาจกลัวกัวซวงเฉวียน แต่เซี่ยเจิ้งไม่กลัว
ต่อไปหลินเจี้ยนกั๋วก็จะเป็นพ่อตาของเขาแล้ว ถ้าเขาเข้ามาแทนตำแหน่งนี้ จะมีประโยชน์อะไรกับตัวเอง?
ไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำให้หลินเจี้ยนกั๋วขุ่นเคือง แค่รองผู้อำนวยการโรงงานมาแทนหัวหน้าแผนกก็แปลกแล้ว
มีที่ไหนลดตำแหน่งตัวเองลงไปแทนคนอื่นกัน?