หลินเจี้ยนกั๋วถอนหายใจยาว ก่อนโบกมือ
“รู้แล้ว ไปนครเซี่ยงไฮ้กลับมาก็ต้องใช้เวลาสี่ห้าวันอยู่ดี ไม่ต้องห่วงเธอแล้วล่ะ
เอาละ ไปเถอะ!”
พอตกเย็น บริเวณตึกพักรวมก็เริ่มคึกคักขึ้นมา
ที่บ้านตระกูลหลินบนชั้นสามของตึกพักรวม สองพี่น้องกำลังดื่มเหล้าเล่นทายหมัดกันอย่างสนุกสนาน
ทว่าบรรยากาศในบ้านตระกูลเซี่ยที่อยู่ข้าง ๆ กลับอึมครึมเป็นพิเศษ
บ้านทั้งสองหลังเก็บเสียงได้ไม่ดีนัก พอได้ยินเสียงหัวเราะของหลินเจี้ยนกั๋วกับหลินเจี้ยนหมินจากบ้านข้าง ๆ
คนบ้านตระกูลเซี่ยก็หัวเราะไม่ออกกันสักคน
เซี่ยไป๋คบหาอยู่กับหลินลี่เซี่ย ครั้งนี้พี่ชายคนโตของบ้านหลินมา ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมาคุยเรื่องแต่งงานของทั้งคู่
ซ่งผิงยิ่งโกรธจัด เดินวนไปมาในห้องรับแขก ทั้งทุบตีข้าวของตรงนั้น ทั้งเคาะนั่นเคาะนี่ตรงนี้
ลูกชายคนโตของนางดีเลิศขนาดนี้ ทำไมต้องแต่งกับผู้หญิงบ้านนอกด้วย?
เซี่ยไป๋เองก็หน้าตาบึ้งตึง พอกลับมาก็จ้องกำแพงบ้านข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
แทบอยากจ้องให้ทะลุเป็นรู
เซี่ยต้าซู่นั่งสูบบุหรี่อย่างกลัดกลุ้มอยู่ในห้องใหญ่ สูบมวนแล้วมวนเล่า
กลิ่นควันคลุ้งเต็มห้อง
ซ่งผิงที่เดินเข้ามาอย่างรีบร้อนยังอดไอไม่ได้
“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว โมโหไปจะมีประโยชน์อะไร? ตอนลูกคบกับหลินลี่เซี่ย เธอไม่เห็นจะห้าม
ตอนนี้บ้านหลินกำลังจะมาคุยเรื่องแต่งงานอยู่รอมร่อ เจ้ากลับกระวนกระวายขึ้นมาเสียอย่างนั้น?”
เซี่ยต้าซู่เหลือบมองลูกชายที่อยู่ในห้องรับแขก “เข้ามาก่อน!”
ห้องใหญ่ของบ้านตระกูลเซี่ยอยู่ไกลจากบ้านตระกูลหลินที่สุด อย่างน้อยเวลาพูดคุยหรือทำอะไร อีกฝ่ายก็ได้ยินไม่ชัดนัก