หลินซูรับห่อผ้าจากมือซุนหง พลางยิ้มตอบว่า
“ไม่ได้ทำให้งานล่าช้าหรอกค่ะ ฉันเพิ่งลาครึ่งวันเอง กลับบ้านกันเถอะ เหนื่อยแย่เลยใช่ไหมคะ?”
ซุนหงกับหลินเจี้ยนหมินเดินเคียงข้างหลินซู มุ่งหน้าไปทางตึกพักรวม:
“ฉันกับลุงของเธอนั่งรถไฟมา ไม่ต้องยืนเลย พอดีมีที่นั่งด้วย ก็เลยไม่เหนื่อยเท่าไร
ได้ยินพ่อเธอบอกว่าคู่ครองของลี่เซี่ยก็เป็นคนงานเหมือนกัน ทางบ้านก็มีฐานะดี
พวกเราพลอยดีใจไปด้วย เลยรีบมาหาทันที!”
หลินซูชะงักไปเมื่อได้ยิน ก็ดีจริง ๆ นั่นแหละ แย่งคู่หมั้นของเธอไปแล้วนี่
เธอไม่ได้พาลโกรธลุงกับป้าสะใภ้เพราะหลินลี่เซี่ย และไม่ได้บอกพวกเขาว่าคู่ครองของหลินลี่เซี่ยเคยเป็นคู่หมั้นของเธอ
ถึงอย่างไรเรื่องก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว เธอเองก็ไม่ได้มีความรู้สึกให้เซี่ยไป๋มากนัก
ไม่จำเป็นต้องทำให้ลุงกับป้าสะใภ้ไม่สบายใจ
เธอเพียงยิ้มพลางพยักหน้าคล้อยตาม แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปถามถึงปู่กับย่า
ถามว่าปู่กับย่าสุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง ฉางซงกับเสี่ยวเป่าเชื่อฟังหรือเปล่า
ทั้งสามพูดคุยหัวเราะกันมาตลอดทาง ไม่นานก็ถึงตึกพักรวม
หลินซูเคาะประตู คนในบ้านออกไปทำงานกันหมดแล้ว เหลือเพียงหลินลี่เซี่ยอยู่บ้าน
ไม่นานประตูก็เปิดออก พอเห็นหลินเจี้ยนหมินกับซุนหง หลินลี่เซี่ยก็รีบหลีกทางให้ทั้งคู่เข้ามา
พอหลินซูเข้าบ้านก็ยกน้ำชามาให้หลินเจี้ยนหมินกับซุนหง
หลินลี่เซี่ยนั่งลงกับพ่อแม่แล้วถามว่า:
“พ่อ แม่ ทำไมถึงมาที่นี่กันคะ?”
ซุนหงจับมือลูกสาวคนเล็กไว้:
“อารองของลูกบอกว่าลูกมีคู่ครองแล้ว ให้พวกเรามาคุยเรื่องแต่งงาน จะปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้”