หลินซูกับกู้จิ่งฝูยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน รู้สึกไม่เป็นธรรมแทนผู้อำนวยการเฉิน
สามีภรรยาคู่นี้ปกติก็ถือว่าเป็นคู่รักตัวอย่างแท้ ๆ พอถึงคราวคับขันกลับจะแยกย้ายเอาตัวรอดกันแล้วหรือ?
ผู้คนที่มุงดูต่างก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน
บ้างก็ว่าหวังฟางเห็นแก่ตัว บ้างก็ว่าผู้อำนวยการเฉินโชคร้ายที่ต้องมาเจอภรรยาแบบนี้
หลินซูทอดถอนใจอย่างเหม่อลอย
“เป็นสามีภรรยากันมาตั้งหลายสิบปี ทำไมถึงแยกทางกันง่าย ๆ แบบนี้นะ?”
แววตาของกู้จิ่งฝูหม่นลง เขาลดเสียงต่ำแทบเป็นกระซิบ
“คนเราต่างก็มีทางเลือกของตัวเองมั้ง ผู้อำนวยการเฉินเองก็คงเข้าใจดีว่าฝืนรั้งไว้ก็ไม่มีความหมาย
อยู่คนเดียวก็ดีเหมือนกัน ถึงย้ายไปอยู่ในอำเภอแล้วเงินเดือนจะน้อยลง แต่เลี้ยงตัวเองได้สบายอยู่แล้ว”
เมื่อมองตามแผ่นหลังของผู้อำนวยการเฉินกับหวังฟาง ฝูงชนก็ค่อย ๆ สลายตัวไป
หลินซูกับกู้จิ่งฝูเดินไปทางโรงอาหาร ระหว่างทางหลินซูเงียบมาตลอด
กู้จิ่งฝูถอนหายใจ ก่อนเอ่ยกับหลินซูด้วยความรู้สึก
“ไม่ต้องกลัวหรอก ข้างนอกเป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว
แค่ทางโรงงานช่างกลของเราค่อนข้างสงบเท่านั้น หลายบ้านต้องแตกแยก พลัดพรากจากกัน
อย่าเก็บมาใส่ใจมากเลย พอผู้อำนวยการโรงงานคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง ทุกอย่างก็จะไม่สั่นคลอนแบบนี้แล้ว”
ใบไม้ที่ร่วงหล่นเพราะฝนเกลื่อนอยู่ข้างเท้าหลินซู ช่างดูคล้ายกับชะตากรรมของผู้อำนวยการเฉิน
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยติดต่อกับผู้อำนวยการเฉินมาก่อน แต่หลังจากพี่สาวของเธอเข้าทำงานในสำนักงานผู้อำนวยการโรงงาน
เธอก็มักได้ยินเรื่องของผู้อำนวยการคนนี้อยู่บ่อย ๆ
หลินซูแค่รู้สึกอดสงสารไม่ได้
“จริงสิ ซูซู ช่วงนี้รองผู้อำนวยการโรงงานทั้งสี่คนกำลังจับตาตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานกันอยู่