หลินซูกลับถึงบ้าน ก็เห็นกระติกน้ำชา กล่องข้าว กระดาษและพู่กันบนเตียงของหลินจือถูกนำกลับมาหมดแล้ว
หรือว่าพี่สาวของนางจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ?
นางรีบหอบหายใจกลับไปที่โรงงาน แล้วตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการ
แต่ที่นั่นกลับเงียบกริบ ไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
นางกำลังจะเคาะประตูเข้าไป พลันได้ยินเสียงกู้จิ่งฝูดังมาจากด้านหลัง
“เธอมาหาพี่สาวของเธอ หลินจือหรือ?”
หลินซูพยักหน้า “อืม ฉันเห็นว่าของของพี่สาวถูกนำกลับไปหมดแล้ว
ข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“ตามข้ามาสิ ที่นี่ไม่เหมาะจะพูด”
พ่อของเขาบอกว่าอีกไม่นานผู้อำนวยการโรงงานก็จะถูกปลด อย่าไปหาเรื่องถึงหน้าห้องทำงานของเขาเลย
กู้จิ่งฝูพาหลินซูไปจนถึงบริเวณใกล้โรงอาหาร แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า
“เธอไม่ต้องกังวล พี่สาวเธอไม่เป็นไร ออกเดินทางไปนครเซี่ยงไฮ้แล้ว”
หลินซูตกใจ “หมายความว่ากลับนครเซี่ยงไฮ้แล้วหรือ? ไม่กลับมาแล้วหรือ?”
พี่สาวเติบโตที่นครเซี่ยงไฮ้มาตั้งแต่เด็ก หรือว่านางคิดว่ามณฑลหนานไม่ดี เลยกลับไปที่นั่นแล้ว?
“รีบบอกข้ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น?”
หลินซูคว้าชายเสื้อของกู้จิ่งฝูไว้ พลางจ้องเขาเขม็ง
กู้จิ่งฝูไม่เคยใกล้ชิดกับซูซูขนาดนี้มาก่อน ใบหูและลำคอของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาเรื่อย ๆ
เขาเผลอจับมือหลินซูไว้ ส่วนมืออีกข้างเกาศีรษะ
“โรงงานส่งนางไปทำงานที่นครเซี่ยงไฮ้ อีกไม่กี่วันก็กลับมาแล้ว
เธอไม่ต้องห่วง เธอปลอดภัยดี คงเป็นเพราะตอนเที่ยงพวกเธอไม่ได้กลับบ้าน เธอเลยไม่มีโอกาสบอก”
ร่างกายที่เกร็งแน่นของหลินซูผ่อนคลายลงทันที