พอหลินซูได้ยินคำพูดของหลินจือ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอกำชายเสื้อไว้แน่น เม้มปากถามว่า “พี่คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะลองคบกับเขาได้?”
หลินจือพยักหน้า พลางลูบผมที่ปัดมาด้านข้างของตัวเองเบา ๆ
“อืม ลองเปรียบเทียบดูสิ ระหว่างบ้านเซี่ยไป๋กับบ้านกู้จิ่งฝู ถ้าแต่งเข้าไปอยู่บ้านไหนแล้วจะสบายใจกว่ากัน?
แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ต้องดูด้วยว่าเธอชอบกู้จิ่งฝูหรือเปล่า”
จ้าวซิ่วเหลียนโบกมือ ก่อนจับมือหลินซูไว้
“โธ่ ชอบหรือไม่ชอบไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญที่สุดคือฐานะทางบ้านของพวกเขาดี เธออยากได้อะไร อยากทำอะไร ก็ทำตามใจตัวเองได้
แต่ก็อย่าเพิ่งมอบตัวให้เขาง่าย ๆ ล่ะ แบบนั้นภาพลักษณ์ไม่ดีเอามาก ๆ คนอื่นจะพูดเอาได้ว่าเธอไม่มีคนสั่งสอน”
หลินซูฟังคำพูดของจ้าวซิ่วเหลียนแล้วเริ่มมึนงง ก้มหน้าพึมพำว่า
“คุณน้าจ้าวพูดอะไรน่ะคะ ฉันไม่ทำหรอกค่ะ”
คราวนี้จ้าวซิ่วเหลียนพอใจกับคนที่หลินซูคบหาอย่างแท้จริง ครอบครัวมีฐานะดีขนาดนี้
ต่อไปก็ยังช่วยเหลือเหวยหมินกับเสี่ยวเป่าได้ หลินเจี้ยนกั๋วเองก็จะมีคนคอยหนุนหลังในโรงงาน
เรียกว่าครั้งเดียวได้ประโยชน์ถึงสามต่อ
หลินลี่เซี่ยมองคนในตระกูลหลินที่กำลังยิ้มแย้มมีความสุข แล้วก็อดมึนงงไม่ได้
หลินซูนี่มันชักจะมีอะไรแปลก ๆ แล้วสิ!
ทำไมพอไม่มีเซี่ยไป๋ ก็ยังมีคนอย่างกู้จิ่งฝูที่มีเงื่อนไขดีกว่าโผล่มาอีกล่ะ?
หลินลี่เซี่ยห่อเหี่ยวอยู่บ้าง สำหรับเธอแล้วตระกูลเซี่ยถือเป็นครอบครัวชั้นยอด
หญิงสาวชนบทอย่างเธอได้แต่งเข้ามาในเมือง ทั้งพ่อสามี แม่สามี และสามีต่างก็เป็นคนงาน นับว่าแต่งงานสูงศักดิ์เกินตัวจริง ๆ