เซี่ยไป๋พูดพลางกลับไปหยิบปลาสองตัวที่บ้าน ก่อนยื่นให้หลินเจี้ยนกั๋ว
“หลินซู เรื่องของน้องสามก็เป็นไปอย่างนี้แล้ว น่าสงสารอยู่เหมือนกัน
เรื่องนี้ถึงจะไม่ใช่ความผิดของหลินซูกับหลินลี่เซี่ย แต่ก็เกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง
อย่าเอาแต่ขุดคุ้ยไม่เลิกเลย ให้อภัยคนได้ก็ให้อภัยเถอะ”
จ้าวซิ่วเหลียนคว้าปลาไปจากมือหลินเจี้ยนกั๋ว แล้วพูดต่อว่า
“ต่อไปซ่งผิงไม่ต้องมาที่บ้านเราแล้ว ทุกครั้งที่มาก็ต้องฉกฉวยของไปสักอย่าง ทนไม่ไหวจริง ๆ
ถึงจะเป็นเพื่อนบ้านกัน แต่เราก็อยู่ร่วมกันราวกับไฟกับน้ำ คราวนี้ก็แล้วกันไปเถอะ”
หลินเจี้ยนกั๋วชี้ไปที่ประตูแล้วตะโกนว่า “รีบไป! รีบไปซะ! ฉันไม่อยากเห็นคนตระกูลเซี่ย!”
เซี่ยต้าซู่รีบดึงซ่งผิงที่ยังคงด่าพึมพำไม่หยุด ส่วนเซี่ยไป๋ก็พยุงเซี่ยซานจินขึ้นมา
คนตระกูลเซี่ยพากันออกจากบ้านตระกูลหลินไปอย่างหงอย ๆ
ก่อนจากไป เซี่ยไป๋หันกลับมามองหลินลี่เซี่ย แววตาซับซ้อนเหลือเกิน
ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วปิดประตูตามหลัง
หัวใจของหลินลี่เซี่ยเต้นตึกตักไม่หยุด นับตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมา เซี่ยไป๋ก็มักมองนางด้วยสายตาเช่นนี้เสมอ
ราวกับนางทำเรื่องผิดต่อเซี่ยไป๋อย่างไรอย่างนั้น
พอคนตระกูลเซี่ยจากไป หลินลี่เซี่ยกับหลินซูก็ถอนหายใจโล่งอก
หลินซูรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ความ แค่ใจอ่อนยอมไปกินข้าวด้วยครั้งเดียว กลับก่อเรื่องตามมาตั้งมากมาย
ถ้าวันนี้ไม่มีพี่สาวอยู่ด้วย มีดทำครัวเล่มนั้นคงปักเข้ากลางอกนางไปแล้ว
หลินจือไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่หลินเจี้ยนกั๋วกับจ้าวซิ่วเหลียนทำ