เซี่ยเจิ้งกับหลินจือต่างก็ยังไม่ได้แต่งงาน การรับของขวัญแบบนี้จากหญิงสาวจะไม่เหมาะไปหน่อยหรือ?
“คุณไปนครเซี่ยงไฮ้ทั้งที ยังนึกถึงผมและซื้อของนี่มาให้ คงเสียเงินไม่น้อยกระมัง?
ของจากต่างประเทศต้องใช้คูปองแลกเงินตราต่างประเทศใช่หรือไม่? ของมีค่ามากเกินไปแล้ว!”
หลินจือทำท่าไม่ใส่ใจสักนิด พูดอย่างเปิดเผยว่า
“เขาว่ากันว่าของชิ้นนี้ช่วยให้อบอุ่นได้ดี ดูร่างกายท่านสิ อ่อนแอจะตาย
คุณยังมีบาดแผลอีก พออากาศหนาวก็สวมเสีย พอถอนพิษหมดแล้ว ฉันจะบำรุงร่างกายให้คุณอีก
รับรองว่าท่านจะกลับไปเป็นเจ้าหน้าที่เทคนิคได้แน่
ร่างกายค่อย ๆ ฟื้นตัวจนแข็งแรงได้ เท่านี้ก็ดีกว่าอะไรทั้งนั้น”
เซี่ยเจิ้งเป็นคนที่นางหมายตาไว้ ทั้งสองชาตินางไม่เคยมีความรักมาก่อน จึงไม่รู้ว่าควรตามจีบผู้ชายอย่างไร
ในฐานยุคสิ้นโลกมีหัวหน้าทีมหญิงคนหนึ่งหมายตาผู้ชายไว้
นางมักพูดว่า ถ้าถูกใจก็แย่งมาเสีย แต่ยุคนี้ทำแบบนั้นไม่ได้
นางจึงได้แต่ใช้ของเล็ก ๆ น้อย ๆ และน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ค่อย ๆ เอาชนะใจเขา
หัวใจของเซี่ยเจิ้งอบอุ่นขึ้น เขาวางถุงไว้ข้างหัวเตียง แล้วตักน้ำแกงร้อน ๆ ให้หลินจืออีกชาม
มองนางซดน้ำแกงจนหมด มุมปากและหางตาก็แต้มด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย
หลินจือกินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ววางชามกับตะเกียบลง รวบผมที่ปรกข้างหูให้เข้าที่ ก่อนจะถามว่า
“แล้วสองคนที่ถูกมัดไว้ในห้องใต้ดินนั่น ท่านจะจัดการอย่างไร?”
เซี่ยเจิ้งเก็บชามกับตะเกียบที่หลินจือใช้แล้ว พลางกล่าวว่า
“พรุ่งนี้ส่งไปสถานีตำรวจ อย่างไรก็ต้องสืบให้รู้ว่าใครเป็นคนก่อเรื่อง