จากบทสนทนาของพวกเขา หลินจือจับใจความได้หลายเรื่อง
เซี่ยไป๋เป็นพวกเดียวกับผู้อำนวยการกัวคนใหม่
ไม่รู้ว่าเซี่ยไป๋ช่วยผู้อำนวยการกัวทำอะไรไว้ ถึงได้โควตาคนงานชั่วคราวมาสองตำแหน่ง
เซี่ยคนที่สามกำลังจะลงชนบท ช่วงนี้เขาดูเหมือนจะติดอยู่ในทางตัน ต้องเตือนให้หลินซูระวังตัวจากเขาหน่อย
ถึงอย่างไร หากเขาเกิดเรื่องขึ้น หลินลี่เซี่ยกับหลินซูก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยทั้งคู่
หลินจือรอจนพ่อลูกคู่นั้นจากไปนานแล้ว ถึงค่อยออกมา เธอยังคงระแวดระวังเซี่ยไป๋อยู่
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพระเอก ทั้งเจ้าเล่ห์และมีโชคไม่น้อย ลอบเล่นงานกันลับ ๆ ก็พอไหว แต่เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ
ตอนหลินจือย่องกลับบ้านตระกูลหลิน ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอออกไปข้างนอก
วันถัดมา หลินซูปลุกหลินจือแต่เช้าตรู่ ทั้งช่วยล้างหน้าแต่งตัว แต่งหน้า เลือกกระโปรง และมัดผมให้
หลินซูลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง
หลินจือถูกหลินซูจับแต่งตัวจนถึงตอนนี้ ทั้งที่ยังงัวเงีย หัวผงกไปมาอยู่ตลอด
วันนี้เป็นวันแรกที่หลินจือไปรายงานตัวที่สำนักงานโรงงาน ดูเหมือนหลินซูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าหลินจือเสียอีก
ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะอาหาร หลินจือถึงค่อยได้สติเต็มที่
เธอก้มมองเสื้อผ้าบนตัวแล้วขมวดคิ้วถามว่า
“หลินซู ชุดทำงานล่ะ? ทำไมถึงให้พี่ใส่กระโปรงอีกแล้ว?”
หลินซูช่วยจ้าวซิ่วเหลียนจัดวางชามตะเกียบ พลางตอบโดยไม่เงยหน้า
“ที่สำนักงานโรงงานไม่ต้องใส่ชุดทำงานทุกวัน ใส่เสื้อผ้าของตัวเองได้
มีแค่ตอนร่วมงานทางการเท่านั้นถึงจะใส่ชุดทำงาน”
หลินจือเท้าคาง เลิกคิ้วหยอกเย้าเธอ